What we’ve discovered is that the physical experience still has meaning and, in fact, has become sharpened. Gigs are still attended not just because of the music, nor even for being in proximity to the human beings actually playing the music, but because they come with an atmosphere and shared sense of being there together. Even live albums or professional TV coverage won’t give you that. I can’t help feeling that watching a live stream of some distant gig you really want to be at would be somewhat saddening, if not deadening.

Vinyl continues its resurgence. Print objects are treasured more than ever. Maybe, here in our digital days, we’ve come to value the real just a little bit more.

Πλήρες άρθρο.

Να περιμένετε πολλές νοσταλγικές ανασκοπήσεις και ποικιλία ακουσμάτων, από ορχηστρικά και ηλεκτρικές κιθάρες έως μπλικι-μπλίκι και σαξόφωνα!

tripradio.gr Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 18:00-20:00

Η εκπομπή, όπως και οι προηγούμενες και επόμενες του αδερφού μου, θα ανέβει μετά στο ingvarse.tumblr.com.

Instructions can be found in the codex:

http://codex.wordpress.org/Post_to_your_blog_using_email

edit: Apparently the mail shouldn’t contain any non latin characters, or the text becomes garbled. Thanks for caring for the international community, wordpress!

1. Αράξτε στην πολυθρόνα  δίπλα στο παράθυρο, με ένα βιβλίο. Υπάρχει πιο υποβλητικό συνοδευτικό ανάγνωσης από τον ήχο της βροχής να πέφτει απ’έξω; Ιδιαίτερα δε αν το βιβλίο που διαβάζεις είναι fantasy, με κατάφυτα δάση κι απέραντες πεδιάδες, απόκρημνες πλαγιές και μυστηριώδεις σπηλιές!
2. Αράξτε στην πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο, με μια ζεστή κούπα τσάι. Ο ιδανικός τρόπος να απολαύσεις μια κούπα τσάι είναι με τα δάχτυλα πλεγμένα γύρω της να ζεσταίνονται και τη μύτη χωμένη μέσα της να απορροφά το άρωμα. Προσθέστε και την ηχητική υπόκρουση της βροχής, κι έχουμε μία πλήρης multimedia υπερπαραγωγή (τα μάτια δεν μας ενδιαφέρουν, τα έχουμε κλειστά)!
3. Αράξτε στην πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο, χαζεύοντας τη βροχή συνοδεία μουσικής. Ναι, μου αρέσει αυτή η πολυθρόνα!
4. Δείτε ταινία κατάλληλης θεματολογίας, και με αυτό εννοώ κάποια που να ταιριάζει σε βροχερό καιρό. Μια παλιά καλή (ίσως κι ασπρόμαυρη) noir θα εφαρμόσει τέλεια σε αυτή τη θέση. Μερικές προτάσεις: Το Γεράκι της Μάλτας, The Big Sleep, ή οποιαδήποτε του Melville.
5. Πάρτε οτιδήποτε θα κάνατε μέσα στο σπίτι, και κάνε το στο μπαλκόνι κάτω από την τέντα. Δεν έχετε μπαλκόνι; Ανοίξτε το παράθυρο διάπλατα! Ή αν νιώθετε πιο δραστήριοι…
6. Ντυθείτε ζεστά, πάρτε ομπρέλα, και βγείτε μια βόλτα στη βροχή. Τα γνώριμα τοπία που βλέπετε κάθε μέρα στον ήλιο αποκτούν άλλη χροιά έτσι. Και όταν γυρίσετε μετά…
7. Ξαπλώστε στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο, κι αφήστε τη βροχή να σας νανουρίσει. Κι όνειρα γλυκά!

Αν το διαβάζετε αυτό, κι έχετε δικό σας blog, consider yourselves tagged. Χώστε κι ένα link/trackback ή comment στο post με τις δικές σας προτάσεις, μοιραστείτε τις μαζί μας, και διαδώστε!

Ενημερώνω πως χρησιμοποιώ νέο feed, κάτι που σημαίνει πως θα πρέπει να ανανεώσετε τους readers και τις εγγραφές σας, αλλά επίσης σημαίνει πως, χάρις στη λειτουργικότητα του feedburner, δε θα χρειαστεί να το ξανακάνετε αν τυχόν ξαναμετακομίσω, αφού θα κάνω την ανακατεύθυνση μόνος μου.

Αναμείνατε reports από τις νέες anime πρεμιέρες, καθώς και reviews από τις ολοκληρωμένες σειρές μόλις αδειάσω από χρόνο.

Α και μην αμελήσετε να σχολιάσετε το νέο site, layout και design και όλα τα σχετικά, για να μπορέσω να σας αγνοήσω επιδεικτικά (joking, joking! …almost :p).

Not a lie. Photo by Don Solo.

Μια στατιστική ανασκόπηση του έτους που πέρασε λοιπόν:

• Έχω γράψει συνολικά 96 posts. Σχεδόν δύο ανά βδομάδα, δηλαδή, όχι άσχημος μέσος όρος. Βέβαια δεν τολμώ να μετρήσω πόσα από αυτά γράφτηκαν μέσα στις τελευταίες 2-3 βδομάδες, γιατί φοβάμαι πως θα βγει τρομακτικά κοντά στο lim του 1/x όταν το x τείνει στο άπειρο.
• Το δημοφιλέστερο post μου, με απίστευτη διαφορά όμως, είναι το Mazoo and the Zoo: 4.750 views έχει μέχρι στιγμής! Για να καταλάβετε, το δεύτερο στην κατάταξη έχει 583 views!!
• Το post για το οποίο είμαι πιο περήφανος, τα 5 παιχνίδια που με εντυπωσίασαν, βρίσκεται στη 15η θέση, με ποταπά 113 views…
• Βέβαια αν δούμε μόνο τον τελευταίο μήνα, είναι στην 4η θέση, με 20 views. Πρώτο είναι πάλι το Mazoo and the Zoo, με 571 views.

Και για comic relief, τα πιο απίστευτα search engine terms που χρησιμοποίησαν άνθρωποι για να βρουν το blog μου:

• “mazoo and the zoo”, “mazoo zoo”, “τερεζα σασσου”, “αρτεμις κοκκιναρα”, αρτεμις κοκκιναρα sexy”, “αρκουδα για μενα τραγουδα”
  …και άλλα πολλά, αλλά το πιάσατε το νόημα φαντάζομαι! :-p
• “love”
  Στο cosmopolitan νομίζετε ότι είστε; Λυπάμαι, δεν μπορώ να βοηθήσω.
• “γυμνές σκηνές”
  Εδώ, αντίθετα, κάτι μπορώ να κάνω!
• “Μπορεί ένα αγόρι και ένα κορίτσι να είναι πραγματικοί φίλοι”
  ΟΚ, σήριουσλυ, γράφει πουθενά “cosmopolitan” στο site;!;
• “λουλουδια φθινοπωρου”
  Άντε καλά, σε λίγο θα μου πείτε να τα βάψω όλα ροζ κιόλας… αν το επόμενο search term δεν περιέχει ικανή ποσότητα τεστοστερόνης, θα το κάνω!
• “ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΧΗ”
  …οκ, παίξε. Στο επιτρέπω! Γλίτωσα την αλλαγή διακόσμησης χάρις σε σένα, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω!
• “κυνήγι αγριογούρουνου”
  Εεε… ω, γάμα το, δε ξέρω τι να πω σε αυτό. Σοβαρά, πόσο παραστρατημένος πρέπει να είσαι για να βρεις το blog μου με τέτοιο search term;!;

Και τέλος, είπα να δώσω το λόγο σε εσάς! Φαντάζομαι τόσο καιρό, κάτι θα έχετε καταλάβει από τα ενδιαφέροντά μου, οπότε η ερώτηση είναι η εξής: πώς συμπίπτουν με τα δικά σας; Τι θα θέλατε εσείς να γράψω; Θα συνεχίσω τους ταινιο-μαραθώνιούς μου βέβαια, με συγκεντρωτική αναφορά στο τέλος του καθενός, αλλά πέρα από αυτό; Να γράψω καμμιά λίστα με προτάσεις από παιχνίδια που μου άρεσαν πάλι; Καμμιά λίστα άλλου είδους; Ταινίες; Σειρές; Κανά blog-meme; Να βγάλω το σκασμό και να μη σας ξανα-ενοχλήσω; …μπορεί να γίνει κι αυτό!

Comment away, και μην ντραπείτε να πείτε και την κριτική σας άμα την έχετε!

Όλα τα αποτελέσματα σύντομα εδώ, στο site του ως3.

Το βραβείο περιλαμβάνει μία ετήσια συνδρομή στο περιοδικό και μια κρυπτική υπόσχεση πως “θα σε πάρουμε τηλέφωνο να μιλήσουμε και για άλλα θέματα, εκτός από τη συνδρομή και το διαγωνισμό”.  Απ’ό,τι φαίνεται το κολάζ σαγήνευσε αρκούντως την κριτική επιτροπή!

Μόλις εξασφαλίσω την άδεια από τον bro, θα δω μήπως μπορέσω να βάλω την αφίσα και σε hi-res.

Κυριακή, 10 Αυγούστου – Ημέρα Τρόμου
Re-Animator & The Bride of Re-Animator

[ wiki :: imdb || wiki :: imdb ]

Απολαυστικά βίαιη και διασκεδαστική, η πρώτη ταινία δικαίως θεωρείται cult στο είδος της. Τα συστατικά περιλαμβάνουν αρκετό αίμα, εφέ ακριβώς όσο ρεαλιστικά χρειάζεται να είναι, αρρωστημένες προσωπικότητες, επιστημονικές εμμονές, στοιχεία μαύρης κωμωδίας, καθώς και μια υγειής δόση γυμνής σάρκας. Η δεύτερη ταινία της τριλογίας με ψιλο-απογοήτευσε, αφού δεν είχε ούτε το ενδιαφέρον σενάριο της πρώτης, ούτε την εξέλιξη των χαρακτήρων της, και τα εφέ έχασαν τη b-movie αληθοφάνειά τους με την εμφανή προσθήκη green screen σε αρκετά σημεία. Σημειωτόν πως βασίζεται σε ιστορία του H. P. Lovecraft, για την οποία ο ίδιος έχει πει πως δεν είναι περήφανος και την έγραψε μόνο επειδή χρειαζόταν τα λεφτά! Το αναφέρω αυτό μόνο για να ξέρετε τι να περιμένετε από άποψης σεναρίου, αφού κατά τα άλλα είναι καλοφτιαγμένες ταινίες.

Δευτέρα, 11 Αυγούστου – Ημέρα Σινεφίλ
Citizen Kane

[ wiki :: imdb ]

Από τις ταινίες που σταθερά ψηφίζονται ανάμεσα στις καλύτερες όλων των εποχών, ήμουν περίεργος να δω πώς θα σταθεί στα δικά μου μάτια (ως ατόμου γεννημένου στα τέλη του 20ου αιώνα και μεγαλωμένου με πληθώρα ταινιών που φτιάχτηκαν υπό την επιρροή του έργου του Orson Welles). Φανταστείτε την έκπληξή μου, όταν συνειδητοποίησα πως η ταινία είναι εντυπωσιακά καλοφτιαγμένη και σκηνοθετημένη, ακόμα και με σημερινά κριτήρια! Άψογη αφηγηματική τεχνική, πανέμορφα πλάνα, και μία κατάληξη από τις λίγες, από εκείνες που καταφέρνουν να ενώσουν όλες τις σκόρπιες στιγμές της ταινίας σε μία μοναδική στιγμή πλήρους κατανόησης. Αναμφισβήτητα αξίζει ό,τι επαίνους παίρνει, και δεν αμφιβάλλω πως ακόμα κι αν ο Welles ζούσε σήμερα, και τη ξαναγύριζε με σύγχρονες κινηματογραφικές τεχνικές, δε θα είχε νόημα να αλλάξει τίποτα σε αυτήν, αφού πολύ απλά δε θα γινόταν καλύτερη.

Τρίτη, 12 Αυγούστου – Ημέρα Μυστηρίου & Noir
Bob le Flambeur & Le Samurai

[ wiki :: imdb || wiki :: imdb ]

Συμπτωματικά, ο σκηνοθέτης και των δύο ταινιών, Jean-Pierre Melville, είχε την επέτειο 25 ετών μετά το θάνατό του πριν μερικές ημέρες. Με εντυπωσίασε πρώτα με τον Κόκκινο Κύκλο, και όμοια έπραξε κι εδώ. Και οι δύο ταινίες είναι γυρισμένες με το γνώριμο στυλ του Melville (που σημαίνει μονοπλάνα, παλτά και καπέλα, εικαστική αφήγηση, ελάχιστος διάλογος κι αμφιλεγόμενοι χαρακτήρες). Ο Bob ο τζογαδόρος είναι από τις πρώτες ταινίες του, κι έτσι είναι λιγότερο ραφιναρισμένη, αλλά εντυπωσιάζει με τους χαρακτήρες της και την πλοκή που δημιουργούν οι σχέσεις τους. Για τον Σαμουράι τώρα, ό,τι κι αν πω είναι λίγο. Πανέμορφη ταινία, εντυπωσιακά σκηνοθετημένη, με υποβλητικές τοποθεσίες, κι εξαιρετική ερμηνεία από τον Alain Delon. Χαίρομαι που την είδα.

Τετάρτη, 13 Αυγούστου – Ημέρα Exploitation
Supervixens

[ wiki :: imdb ]

ΟΚ, αυτό δεν το περίμενα. Την είχα απωθημένη αυτήν την ταινία, από το περυσινό φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας, όταν δεν πήγα ούτε στην κανονική, ούτε και στην επαναληπτική προβολή της, κι άκουγα μετά πόσο διασκέδασε ο κόσμος και ζήλευα (θυμόμενος πόσο απογοητεύτηκα εγώ από την ταινία που είδα αντί για αυτήν). Πραγματικά ξαφνιάστηκα όμως από το πόσο ψυχαγωγική ήταν η ταινία. Εντελώς σουρεαλιστική, κι απροκάλυπτα αισθησιακή, με πάρα, μα πάρα, πολύ γυμνό, και σενάριο ακριβώς όσο χρειάζεται για να το δικαιολογήσει. Κι ενδιάμεσα στα “φίκι-φίκι” να παρεμβάλλονται καρτουνίστικες καταστάσεις με τον πρωταγωνιστή να τρέχει ενώ τον κυνηγάνε μπάτσοι, σύζυγοι, γονείς, και γυναίκες. Οι τελευταίες δε, είναι δυσανάλογα προικισμένες, αλλά πριν κατηγορήσετε τον Russ Meyers για σεξισμό, το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες (από πού ψωνίζουν εσώρουχα αυτά τα άτομα, αναρωτιέμαι). All around, σχεδόν όλες οι ταινίες που είδα με ικανοποίησαν, αυτή όμως ήταν η πιο μεγάλη έκπληξη απ’όλες (ίσως φταίει το ότι δεν περίμενα και πολλά, αλλά τέσπα!).

Πέμπτη, 14 Αυγούστου – Ημέρα Επιστημονικής Φαντασίας
Dark City

[ wiki :: imdb ]

Αυτήν ήθελε να τη δεί ο αδερφός μου, για να είμαι ειλικρινής, οπότε την είδαμε μαζί. Είναι αρκετά όμορφη, με art deco σκηνικά, και καλούς ηθοποιούς, αλλά ως εκεί. Το σενάριο είναι τέτοιο που θα επέτρεπε καλύτερη εκμετάλλευση, και πραγματικά κάποιες noir σκηνές είναι πολύ όμορφες, αλλά δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αναλώνεται σε εντυπωσιοθηρικά κυνηγητά και σκηνές δράσης. Η “τελική μάχη” δε, είναι απλώς γελοία, συμπαρασύροντας και όλο το τελευταίο μέρος της ταινίας που είναι απλώς διεκπεραιωτικό -υπάρχει απλώς για να κλείσει την ιστορία, ενώ προσφέρει ελάχιστα παραπάνω.

Παρασκευή, 14 Αυγούστου – Ημέρα Ασιατικού Κινηματογράφου
Curse of the Golden Flower

[ wiki :: imdb ]

Η τρίτη ταινία της ιστορικής τριλογίας του Ζανγκ Γιμού, μοιάζει ελάχιστα με τις άλλες δύο (Ήρωας, Ιπτάμενα Στιλέτα). Ο λυρισμός των άλλων ταινιών του απουσιάζει εδώ και δίνει τη θέση του στα εντυπωσιακά σκηνικά και τον επιτηδευμένο δραματισμό των ίντριγκων της Απαγορευμένης Πόλης και της Αυτοκρατορικής Οικογένειας. Η μόνη ταινία που με κούρασε από αυτές που είδα. Η πλοκή θα μπορούσε να παράξει ένα ενδιαφέρον δράμα χαρακτήρων, αλλά εδώ αποκαλύπτονται πολλά πολύ νωρίς, και κατέληξα να παρακολουθώ από υποχρέωση και μόνο, παρά από αυθεντικό ενδιαφέρον.

Αυτά για αυτήν την εβδομάδα. Για την επόμενη σκέφτομαι να πιαστώ με τις πιο παλιές ταινίες που έχω στην ταινιοθήκη μου -μιλάμε για παραγωγές του 1920 και ’30 που μου τραβήξανε το ενδιαφέρον αλλά δεν είδα ποτέ! Ευκαιρία, αλλά ιδώμεν πού θα τις στριμώξω.

Ξεκινώντας από αύριο, θα βλέπω (τουλάχιστον) μία ταινία την ημέρα, ευελπιστώντας μέχρι το τέλος του μήνα να έχω ξεμπερδέψει με ικανό ποσοστό του backlog μου. Το σχέδιο είναι στο τέλος κάθε βδομάδας να κάνω κι ένα post όπου να σχολιάζω τις ταινίες που είδα, κι έτσι να αποκτήσει η ιστορία ένα περιορισμένο ενδιαφέρον και για κάποιον εκτός από εμένα (εσάς τους 3-4 που με διαβάζετε εννοώ).

Οι κανόνες, που μαζοχιστικά επιβάλω στον εαυτό μου, είναι οι εξής:

• Επτά ημέρες δεν έχει η εβδομάς; Αρκετός χώρος για έξι ταινίες λοιπόν. Ορίζωμεν τις έξι ταινίες ανά εβδομάδαν ως το κατώτατο όριο των προσδοκιών μας (αυτό σημαίνει πως αν δε δω ταινία τη μια μέρα, θα πρέπει να δω δύο την άλλη).
• Περαιτέρω, κάθε ημέρα οφείλει να έχει τη θεματολογία της. Δε γίνεται να ξεκινήσουμε με ζομπο-ταινίες για πρωινό και να καταλήξουμε σε εξωγήινους για απογευματινό, όχι κύριοι (και κυρίες)! Εντός της ημέρας πρέπει να υπάρχει συνοχή, κι έτσι όσες ταινίες θα ιδωθούν θα πρέπει να είναι του ιδίου στυλ.
• Ωστόσο, αναγνωρίζουμε την ανάγκη για ποικιλία στη ζωή του υποκειμένου (εμένα δηλαδή), οπότε ο περιορισμός επιβάλλεται μόνο εντός των ορίων της ημέρας. Θεωρούμε τον οκτάωρο, νυκτερινό ή μη, ύπνο ικανό για να οριοθετήσει το πέρασμα σε διαφορετική θεματολογία, και την εναλλαγή της θεματολογίας απαραίτητη για να διατηρηθεί το ενδιαφέρον του υποκειμένου (πάλι εγώ). Έτσι, θεσμοθετούμε πως κάθε ημέρα πρέπει να έχει διαφορετική θεματολογία από την προηγούμενη.
• Συγκεκριμένα, ορίζουμε πως εντός της εβδομάδος θα πρέπει να έχει υπάρξει τουλάχιστον μία ημέρα αφιερωμένη σε κάθε ένα από τα ακόλουθα έξι κινηματογραφικά είδη: film noir/μυστηρίου, θρίλερ/splatter/τρόμου, exploitation, επιστημονικής και μηφαντασίας, σινεφίλ, και, εις αναγνώρισην της ανερχομένου δυναμικότητός του, ασιατικό κινηματογράφο. Έξι είδη, που άνετα χωρούν σε έξι ημέρες της εβδομάδος.
• Επιτρέπουμε στο υποκείμενο (moi) να εκμεταλλευτεί την έβδομη ημέρα όπως επιθυμεί (κατά προτίμηση να μην την περάσει στο κρεβάτι του, αγκαλιά με το μαξιλάρι, κλαίγοντας και ουρλιάζοντας “όχι άλλες ταινίες!! όχι!!!!”).
• Εξ’άλλου, επιβάλλουμε στο υποκείμενο (έχω κι όνομα, ξέρεις) να μοιραστεί τις εμπειρίες του με το πέρας της εβδομάδος, μέσω αναρτήσεως στο ιστολόγιόν του (αυτό που διαβάζετε τώρα δηλαδή). Το της εν λόγω αναρτήσεως αντικείμενο (όχι εγώ, αυτή τη φορά εννοεί τις ταινίες -αντι-κείμενο, όχι υπο-κείμενο, get it?), θα πρέπει να είναι οι ταινίες που είδε την προηγούμενη εβδομάδαν, και οι απόψεις του επ’αυτών.
• Τέλος, ορίζωμεν την ημέραν Κυριακήν 10η Αυγούστου ως εναρκτήρια ημέρα του εγχειρήματος, κι ευελπιστούμε πως αυτό θα διαρκέσει αόριστο χρονικό διάστημα (κοινώς, όσο τραβήξει -το “month” στον τίτλο του post είναι για ξεψάρωμα).
• Σας ευχόμαστε καλή επιτυχία (φχαριστώ).

Αυτά. Αναμείνατε από βδομάδα το πρώτο batch. Όβερ εντ άουτ.

[ anidb :: ann :: animenfo :: rc :: bu ]

Βασισμένοι στην παραπάνω εικόνα, σας ακούω από τώρα να λέτε “ακόμη ένα mecha-anime”. Θα σας περιμένω μετά το άλμα, μαζί με το harisen μου, για να σας αποδείξω πόσο λάθος έχετε!

Έχουμε και λέμε: πόλεμος, αντιστασιακές δυνάμεις, μεγάλες ρομπο-στολές που χρησιμοποιούνται σε μάχες… πώς γίνεται να μην είναι ακόμη ένα mecha-anime; Γίνεται, αν αυτά είναι μερικά μόνο από τα συστατικά του, και μάλιστα τα λιγότερο σημαντικά.

Ναι, οι μάχες γίνονται με ρομπο-στολές, που εδώ ονομάζονται “knightmares”. Αλλά η ιδιοφυία του Lelouch και των αντιπάλων του τις κάνει πολύ πιο ενδιαφέρουσες από τα kame-hame-ha vs. kikou canon των άλλων anime. Αντί συγκρούσεων μεγαλοθηρίων, αντί μαχών με λίγους πρωταγωνιστές και πολλούς κομπάρσους, έχουμε συγκλονιστικές συρράξεις με αυθεντικές τακτικές πολέμου που βγάζουν νόημα! Αντιπερισπασμοί, ενέδρες, περικυκλώσεις -οι αντίπαλοι στρατοί ποτέ δε βασίζονται στον “άσσο στο μανίκι”, όπως πολύ συχνά συμβαίνει σε anime του είδους, αλλά τα mecha, ακόμη και τα ισχυρότερα, λειτουργούν σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες δυνάμεις και τις πανούργες τακτικές των διοικητών.

Το κατατάσσω ανάμεσα στις πιο ρεαλιστικές απεικονίσεις ενός μακρόχρονου πολέμου που έχω δει. Οι συρράξεις και τα γεγονότα, ιδιαίτερα δε χάρη στη θεατρικότητα του Lelouch, επηρεάζουν το ψυχισμό του λαού με πιστευτό τρόπο, κι όλες οι εξελίξεις, θετικές κι αρνητικές, είναι πάντα δικαιολογημένες. Και οι δυο πλευρές κυνηγάνε τη νίκη, και για το σκοπό αυτό επιστρατεύουν συμμαχίες, αλλά και επιστημονικό προσωπικό που συνέχεια εξελίσσει το οπλοστάσιο και τις δυνατότητες των δύο αντιπάλων. Επιτυγχάνεται έτσι μια εντυπωσιακή κι απόλυτα φυσιολογική κλιμάκωση της σειράς, παράλληλη με την κλιμάκωση του οπλοστασίου των δύο πλευρών.

Ταυτόχρονα, οι δύο πλευρές στις οποίες αναφέρομαι τόσην ώρα είναι μόνο μερικές από το περίπλοκο πλέγμα δυνάμεων που στήνει το σκηνικό. Στο σενάριο μπλέκονται αντίπαλες αντιστασιακές κι εθνικιστικές οργανώσεις, διάφοροι αριστοκράτες ανταγωνιστές, ξένες υπερ- και μη δυνάμεις, που όλα μαζί χτίζουν έναν απόλυτα αληθοφανή κι ενδιαφέροντα κόσμο.

Αλλά όλα αυτά θα ήταν εντελώς άχρηστα, στράφι κι ανούσια, αν δεν υπήρχε το τελευταίο και σημαντικότερο συστατικό: οι χαρακτήρες του. Υπάρχουν δευτερεύοντες χαρακτήρες σε αυτό το anime με περισσότερο βάθος από τους μισούς από αυτούς που βλέπετε κάθε μέρα στο δρόμο. Η ποικιλία είναι τέτοια που ξεφεύγει εύκολα από τα τετριμμένα -χαρακτηριστικά, κανένας από τους βασικούς χαρακτήρες δεν είναι “καλός”. Όλοι τους είναι καθάρματα, κι ο καθένας με το δικό του τρόπο. Καθένας τους έχει τη δική του ιδεολογία, τους δικούς του λόγους και τις δικές του μεθόδους για αυτά που κάνει, κι έτσι κάθε μάχη είναι πέρα από φυσική σύγκρουση και ψυχική. Τα καθημερινά στιγμιότυπα της σχολικής ζωής των πρωταγωνιστών, που σε άλλες σειρές υπάρχουν μόνο για comic relief, εδώ αποτελούν προέκταση των μαχών, και μεγάλο μέρος της “δράσης” διαδραματίζεται στις στιχομυθίες των πρωταγωνιστών, που συγκρούονται καθημερινά με περισσότερους από έναν τρόπους.

Καθένα από όλα τα παραπάνω συστατικά μόνο του θα ήταν ικανό να πλάσει ένα καλό, ίσως πολύ καλό anime. Ο κατάλληλος συνδυασμός τους εδώ είναι αυτός που κάνει το Code Geass να ξεχωρίζει πραγματικά. Η κλιμάκωση στα οπλοστάσια οδηγεί σε κλιμάκωση του πολέμου και των συγκρούσεων, που οδηγεί σε κλιμάκωση χαρακτήρων. Οι βίαιες πρακτικές τους αρχίζουν να τους επηρεάζουν ψυχικά, και να τους μεταβάλουν. Εξελίσσονται, κι όχι πάντα με τρόπο που τους αρέσει. Από κάποιο σημείο και πέρα, βρίσκουν πως πια έχουν πέσει πολύ χαμηλά, αλλά ο μόνος δρόμος που τους απομένει είναι να πέσουν ακόμα πιο χαμηλά.

Συμπερασματικά, το να λες ότι το Code Geass είναι mecha anime είναι σαν να λες ότι το Μακβέθ διαδραματίζεται στη Σκωτία: ισχύει, αλλά χάνεις το νόημα. Γιατί δεν είναι τα highlands της Σκωτίας αυτά που έκαναν διάσημο το Μακβέθ, ούτε είναι τα mecha αυτά που ορίζουν την πορεία του Code Geass. Και τα δύο είναι δράματα χαρακτήρων, κι ως τέτοια πρέπει να ιδωθούν.
/harisen-whack!

Α, και αγνοήστε το ξεδιάντροπο product placement της Pizza Hut. Θεωρήστε το comic relief :p