Το παρόν post αποτελεί ευγενική προσφορά του φίλου μου του skarab, ενός ανθρώπου-τέρατος υπομονής. Αυτός ο καλός άνθρωπος λοιπόν, αντί να κάνει κάτι παραγωγικό με τον ελεύθερο χρόνο του (όπως να αναπληρώσει προκαταβολικά ύπνο για την επόμενη εξεταστική, ή να αρχίσει συλλογή συνδετήρων), κάθησε και είδε ένα μάτσο πρεμιέρες ελληνικών σειρών για να μας ενημερώσει για το ποιόν τους, και ποιες αξίζουν. Δόξα και τιμή λοιπόν, σε αυτούς που θαρραλέα θυσιάζονται για το κοινό καλό. Ταυτόχρονα ο Στέλιος ανήκει στη μικρή εκείνη ομάδα ανθρώπων που δεν μπουρδολογούν ασυστόλως όπως εγώ, οπότε δεν του χρειάζεται, και δεν έχει ένα blog να τα βάλει όλα αυτά -εξού και τον φιλοξενώ εδώ.

Καλωσήρθατε στο Greek Premiere Watch 2008, το ποστ που παρουσιάζει όσα θα δούμε φέτος στην ισπανική ελληνική τηλεόραση.

Παρόλο που ανήκουμε κι εμείς σε αυτούς που έχουν συνηθίσει να παίρνουν την τηλεοπτική τους δόση από τις υπεραγορές του εξωτερικού, ποτέ δεν απαρνηθήκαμε ολοκληρωτικά το μπακάλικο της ελληνικής τηλεόρασης, όσο κι αν συχνά-πυκνά μας πουλούσε από τα σάπια. Ειδικά φέτος, λίγο ο φρέσκος αέρας των τρέιλερ, λίγο η υποσχεση για ανανέωση διά της οδού της εισαγωγής σεναρίων, μας έπεισαν να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο και να προβούμε σε μια πιο συστηματική αξιολόγηση της νέας τηλεοπτικής σοδειάς.

Βέβαια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά ότι η καλύτερη στιγμή κάθε ελληνικής σειράς είναι… το τρέιλερ. Αρχική μας πρόθεση ήταν να κάνουμε review όλες τις νέες ελληνικές σειρές, αλλά έναν εγκέφαλο έχουμε κι εμείς, πόση μυθοπλασία β’ διαλογής να αντέξει κι αυτός; Ως εκ τούτου, μετά το άλμα ακολουθούν οι εντυπώσεις μας από μια ντουζίνα πρεμιέρες νέων σειρών (από τις 20 περίπου που προβλήθηκαν αυτή την εβδομάδα) – κάποιες αποκαρδιωτικές, κάποιες αξιοπρεπείς και μία τουλάχιστον που κάνει την έκπληξη…

Η Πολυκατοικία

Συμπαθητική old-school κωμωδία καταστάσεων που δεν παρεκκλίνει στο ελάχιστο από τις νόρμες του είδους. Στο πρώτο επεισόδιο είδαμε τρεις ηλικιωμένες να μπαίνουν κρυφά στο διαμέρισμα δυο γκέι αντρών και να σπέρνουν την καταστροφή, έναν ατζαμή θυρωρό να παγιδεύεται στο ασανσερ μαζί με μία νευρική ένοικο και έναν Τσιμιτσέλη να κλείνεται έξω από το διαμερισμά του ολοτσίτσιδος ως άλλος Mr. Bean στο δωμάτιο 426. Κι ενώ γενικώς το επεισόδιο δεν έχει κάτι περισσότερο από μια επανάληψη χιλιομεταχειρισμένων μοτίβων να επιδείξει, αυτό που κάνει το κάνει τόσο εγκάρδια και απροσποίητα που καταφέρνει αυτό που λίγες ελληνικές κωμωδίες καταφέρνουν: να είναι actually αστεία. Έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μία αξιόπιστη και διασκεδαστική τηλεοπτική επιλογή, η οποία θα κάνει μεγάλη επιτυχία στην πρώτη προβολή και μακρόχρονη καριέρα σε επαναλήψεις. Ίσως κάποτε να αντικαταστήσει και το “Ρετιρέ” στο ρόλο του επίσημου τηλεοπτικού παραγγέλματος για την έλευση του καλοκαιριού. Μακάρι κιόλας.

Special mention: Εμπνευσμένο logo και υπέροχοι τίτλοι αρχής που δίνουν ταυτότητα στη σειρά.

L.A.P.D.: Lekanopedio Attikis Police Department

Ένα ενδιαφέρον premise, ένας έξυπνος τίτλος και ένα gimmicky trailer δημιούργησαν σε πολύ κόσμο υψηλές προσδοκίες για την σειρά, που δεν επιβεβαιώθηκαν από το πρώτο επεισόδιο. Το γεγονός ότι τα trailer είχαν ήδη spoilάρει ανελέητα όλες τις (λιγοστές) καλές στιγμές του επεισοδίου σίγουρα δεν βοήθησε. Οι αξιόπιστοι συντελεστές μας επιτρέπουν να ελπίζουμε ότι η σειρά θα απογειωθεί στη συνέχεια, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να παραμείνει εξίσου χλιαρή και αδιάφορη.

Special mention: Ο Paco του ισπανικού πρωτότυπου σεναρίου γίνεται στα ελληνικά Προκόπης και χαϊδευτικά Πάκης. Διότι αν στα σενάρια που κλέβουμε από το εξωτερικό δεν κρατήσουμε ίδια μέχρι και τα ονόματα, τι θα κρατήσουμε ίδιο;

Λάκης ο Γλυκούλης

Δεν χαρακτηρίστηκε άδικα ως η αρσενική εκδοχή της “Μαρίας της Άσχημης”. Σε αυτό το 45λεπτο η μία σεναριακή ευκολία διαδέχεται την άλλη και οι χαρακτήρες έχουν στήσει διαγωνισμό μονοδιαστατοσύνης. Και ναι, το ξέρω ότι η “μονοδιαστατοσύνη” δεν είναι λέξη, αλλά δεν πρόκειται να κάτσω να προβληματιστώ για τις λέξεις που χρησιμοποιώ όταν γράφω για μια σειρά που εμφανώς δεν προβληματίζεται για οτιδήποτε την αφορά. Ο σκηνοθέτης Νίκος Ζαπατίνας, με κινηματογραφική προϋπηρεσία (Ένας κι Ένας, Εφάπαξ), μπορεί να ξέρει πώς να στήσει την κάμερα και να προσθέτει μερικές πετυχημένες κωμικές πινελιές, αλλά κατά τ’ άλλα παραδίδει την ίδια βαριεστημένη σκηνοθεσία που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από τις ελληνικές σειρές. Γενικά, εδώ έχουμε μια απαράδεκτα αδιάφορη σειρά που δεν σώζεται ούτε από τη γλυκιά φατσούλα ενός μεταμορφωμένου Πέτρου Φιλιππίδη – στον οποίο τουλάχιστον μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι έχει καλό κωμικό timing.

Special mention: Φαντάζομαι ότι, λόγω ύφους, η σειρά θα κάνει μεγάλο γκελ στις ηλικίες κάτω των 12 ετών. Έτσι κι αλλιώς, σεναριακά βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον Μπομπ το Μάστορα και τα Teletubbies.

7 Ζωές

Χειρότερα από αδιάφορο. Κακογραμμένο. Και αυτή είναι μία λέξη που δεν περίμενα να χρησιμοποιήσω ποτέ για μια σειρά προερχόμενη από τον αποδεδειγμένα ταλαντούχο σεναριογράφο Γιώργο Φειδά των S1ngles, μόνο που εδώ η αγγαρεία της προσαρμογής του ξένου σεναρίου τον έχει εξωθήσει σε μία εμφανώς τεμπέλικη γραφή. Με ένα τέτοιο premise -35χρονος άνδρας που έπεσε σε κώμα όταν μεσουρανούσαν τα ’80s ξυπνάει και καλείται να προσαρμοστεί στο 2008- είναι θλιβερό πόσες ευκαιρίες για καλή κωμωδία πάνε χαμένες. Εξίσου τεμπέλικα, ρηχά και βαριεστημένα προσεγγίζουν τους χαρακτήρες τους και οι ηθοποιοί, ενώ για τη σκηνοθεσία ας μην το συζητήσουμε καλύτερα – άφησε τις κάμερες να γράφουν και πήγε για καφέ.

Special mention: Ο Γ. Σεϊταρίδης με μαλλί ’80s. Διότι, ως γνωστόν, όταν πέφτεις σε κώμα, σταματάει να μεγαλώνει και το μαλλί σου.

Όλα στον Αέρα

Διασκεδαστική σειρά που επιδιώκει να βγάλει γέλιο διακωμωδώντας τηλεοπτικά πρόσωπα και καταστάσεις και σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει. Διασκεδαστικές ερμηνείες, πιστευτοί χαρακτήρες, αρκετά πετυχημένα αστειάκια και επαρκής σκηνοθεσία. Τίποτα το φοβερό προς το παρόν, αλλά κρατάει το ενδιαφέρον και είναι καλή επιλογή για να περνάει η ώρα.

Special mention: Τίποτα για να γράψω εδώ. Η σειρά είναι τυπικό δείγμα χρυσής μετριότητας – τίποτα χαρακτηριστικά κακό σε αυτήν, αλλά και τίποτα που να την κάνει να ξεχωρίζει.

Λίτσα.com

Νεανική κομεντί με καλογραμμένους διαλόγους, προσεγμένη σκηνοθεσία από την Όλγα Μαλέα και μια πολύ καλή Σοφία Φαραζή στον ρόλο του τίτλου. Κοπέλα της διπλανής πόρτας, καλοσυνάτη, σκεπτόμενη, κομμώτρια και blogger -αν και αυτό το τελευταίο υποσκιάζεται προς το παρόν από το σενάριο- η Λίτσα κέρδισε αβίαστα τη συμπάθειά μου και δεν δυσκολεύτηκε να με πείσει να την ακολουθήσω για τουλάχιστον μερικά επεισόδια ακόμα.

Special mention: Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, η Λίτσα χρησιμοποιεί Windows Vista και Internet Explorer. (Ο επόμενος γκόμενος παρακαλείται να της μιλήσει για τον Firefox).

Ποιος Μας Πιάνει

Για κωμική περιπέτεια, αυτό το πρώτο επεισόδιο είχε υπερβολικά λίγη κωμωδία και ακόμα λιγότερη περιπέτεια, αλλά τουλάχιστον πρόλαβε να χτίσει αρκετό σασπένς στο παρασκήνιο της βασικής πλοκής και έδωσε συγκρατημένες υποσχέσεις ότι είναι διατεθειμένο να κινηθεί σε πιο dark & edgy κατευθύνσεις από το Παρά Πέντε, του οποίου αποτελεί άτυπο απόγονο. Ο δε σκηνοθέτης Αντώνης Αγγελόπουλος των Εγκλημάτων και του Παρά Πέντε αποδεικνύει ότι έχει ακόμα ενδιαφέροντα βέλη στη σκηνοθετική του φαρέτρα. Παρόλο που η πρεμιέρα δεν με ενθουσίασε, η σειρά μπαίνει στη λίστα παρακολούθησης και δεν νομίζω ότι μακροπρόθεσμα θα μας απογοητεύσει.

Special mention: Cameo εμφάνιση από την Μελίνα Κυριακοπούλου (η Φρίντα του Παρά Πέντε), η οποία επανέρχεται στο ρόλο της παρουσιάστριας του θρυλικού Τηλεβόα προκειμένου να μας συστήσει μια από τις ηρωίδες της νέας σειράς – σαφής ένδειξη ότι ο νέος σεναριογράφος Γιάννης Διακάκης όχι μόνο δεν φοβάται τη σύγκριση με το Παρά Πέντε αλλά την προκαλεί κιόλας.

Ο Άγγελός μου, ο Διάβολός μου

Fantasy ρομαντική κομεντί για όλη την οικογένεια, η οποία μπορεί λόγω θέματος να αναδίνει μια οσμή κατηχητικού και ναφθαλίνης, αλλά κακή δεν τη λες. Και πλακίτσα έχει, και συμπαθητικό καστ, και καταφέρνει να απορροφήσει τον θεατή παρά την αφέλειά της. Δεν είναι το είδος της σειράς που συνηθίζω να παρακολουθώ, αλλά λογικά στους φαν του είδους θα αρέσει.

Special mention: Το σκηνικό με τα αγγελάκια στον παράδεισο στην αρχή του επεισοδίου, που παρέπεμπε σε σχολική παράσταση δημοτικού ανεβασμένη από θεούσα μαυροντυμένη δασκάλα με κώτσο στα μαλλιά λίγο πριν τη συνταξιοδότηση της. Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών εγκρίνει!

Το Κλειδί του Παραδείσου

Δραματική σειρά μυστηρίου η οποία μας συστήθηκε μεσα από μια αξιοπρεπέστατη πρεμιέρα με μερικές αξιομνημόνευτες στιγμές. Σενάριο και ερμηνείες είναι σαφώς πάνω από το μέσο όρο της ελληνικής τηλεόρασης. Δεν τρέφω αυταπάτες βέβαια. Ξέρω εκ των προτέρων ότι η σειρά θα κινηθεί σε χιλιοπατημένα μονοπάτια, με τραβηγμένες από τα μαλλιά πλοκές, ερωτικά τρίγωνα, τετράγωνα και άλλα πολύπλευρα. Τουλάχιστον όμως εδώ πέρα όλα αυτά τα τετριμμένα φαίνεται ότι θα αφορούν ενδιαφέροντες χαρακτήρες που έχουν πράγματι κάτι να πουν.

Special mention: Το σενάριο της σειράς υπογράφει ο παντός καιρού Κώστας Βαζάκας, ο οποίος έγραψε και το προπέρσινο Μαζί Σου, πέρισυ συμμετείχε στην παραγωγή των Ιχνών, ενώ φέτος εκτός από τη συγκεκριμένη σειρά, γράφει και για το Λατρεμένοι μου Γείτονες του Mega. Ας του ευχηθούμε να αποφύγει την υπερκόπωση.

Βέτα Queen

Κωμική σειρά που επιδιώκει να αναπαράξει μια ατμόσφαιρα λαϊκής γειτονιάς η οποία κοντεύει πλέον να εκλείψει στο 2008. Οι χαρακτήρες είναι τα αναμενόμενα κωμικά στερεότυπα κάθε ηθογραφικής κωμωδίας (από τον μανάβη που δίνει βερεσέ ως την βιζιτού της γειτονιάς) ενώ η Βέτα (Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου) αποτελεί την τέλεια προσωποποίηση της λαϊκής γυναίκας, της ταλαιπωρημένης από τα χτυπήματα της μοίρας, η οποία μπορεί να προβάλλει στους γύρω της το προσωπείο της μίρλας και της κακομοιριάς, ωστόσο μόνο στον μικρόκοσμό της μπορεί να νιώθει άνετα και να κινείται με αυτοπεποίθηση. Εν τέλει, εδώ έχουμε μια αξιοπρεπή και έντιμη ως προς τις προθέσεις της σειρά, αυστηρά απευθυνόμενη στους μεγαλύτερους σε ηλικία τηλεθεατές που έχουν ανάγκη από μια τηλεόραση που θρέφει τα φθαρμένα κοινωνικά πρότυπά τους και δεν τους πετάει στιγμή έξω από τη ζώνη άνεσής τους.

Special mention: (Με φωνή Βέτας:) Αχ, Παναγία μου, τι χαζομάρες κάθομαι και βλέπω αυτή τη σαιζόν!

Γ4

Νεανική σειρά που θυμίζει πολύ (πάρα πολύ όμως) το παλιότερο 504χμ Βόρεια της Αθήνας, καθώς διαθέτει το ίδιο πάνω-κάτω μίγμα urban αισθητικής, νεανικού angst και δραματικών υπερβολών. Ενώ όμως στο 504 υπήρχαν αναλαμπές γνήσιας δημιουργικότητας, εδώ μάλλον έχουμε ανάπτυξη βάσει συνταγής. Μέσα στα 30 λεπτά της διάρκειας του πρώτου επεισοδίου, η σειρά εισάγει χωρίς ιδιαίτερο ειρμό ή συνοχή 7-8 μόνιμους χαρακτήρες και ισάριθμα storylines, με την ελπίδα ότι σε αυτό το συνονθύλευμα κάθε έφηβος ή νεαρός θα βρει κάτι για να ταυτιστεί. Φυσικά, οι χαρακτήρες καλύπτουν το πλήρες φάσμα των Εφηβικών Τηλεοπτικών Κλισέ®, από τον φλωράκο ως το καταθλιπτικό γκομενάκι και από την καταπιεσμένη κόρη ως τον εκπρόσωπο της τάξης των μειονοτήτων (εδώ, ένας Νιγηριανός). Πάντως, η σειρά δεν αποτυγχάνει να ψυχαγωγήσει, έστω κι αν για να τα καταφέρει βασίζεται περισσότερο στο στιλ και λιγότερο στην ουσία.

Special mention: Τι ήταν αυτό το ξεκομμένο πεντάλεπτο απόσπασμα από το Schoolwave που μπήκε σφήνα στους τίτλους τέλους (εκτός από filler που συμπλήρωνε το χρόνο του επεισοδίου); Πολύ φτηνό το βρήκα. Αν η σειρά θέλει να εκφράσει τη νέα γενιά, θα προτιμούσα να επιδιώξει να το κάνει με τις δικές της δυνάμεις και όχι μηρυκάζοντας μια κουλτούρα που δεν με έχει πείσει ακόμα ότι καταλαβαίνει.

Άγρια Παιδιά

Το καλύτερο όλων για το τέλος. Κανένα απολύτως παράπονο εδώ – το πρώτο επεισόδιο με είχε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η ομάδα της N-Orasis παραδίδει μια δουλειά που τιμά την ελληνική τηλεόραση και η οποία τόσο σεναριακά όσο και αισθητικά κινείται σε επίπεδα παραγωγών του εξωτερικού. Τα πάντα εδώ ξεχωρίζουν: κορυφαίες ερμηνείες σε ιδιαίτερα απαιτητικούς ρόλους, σενάριο όχι μόνο ενδιαφέρον αλλά και δομικά άψογο και σκηνοθεσία που δεν εξαντλείται σε σκηνοθετικά τρικ αλλά αναζητά διαρκώς την καλύτερη γωνία λήψης, το καλύτερο γύρισμα, το καλύτερο κάδρο. Θερμές ευχές στη σειρά για μακροημέρευση στην τηλεοπτική αρένα της Τρίτης και καλά κουράγια στους συντελεστές που δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι πόσες ανθρωποώρες σπαταλάνε για να παραδώσουν ένα τόσο άψογο αποτέλεσμα.

Special mention: Εύχομαι από τώρα να συνεχιστεί για δεύτερη σαιζόν. Hey, people, φροντίστε να μιλήσετε για τη σειρά σε όλους τους φίλους σας!

[ wiki :: dw :: ofwljpc :: torrent ]

Το καλό με αυτές τις σειρές είναι πως είναι σύντομες και βλέπονται άνετα. Εννιά επεισόδια είναι αρκετά και με το παραπάνω για αυτό το j-drama, που προικίστηκε με όμορφους ηθοποιούς, καλή μουσική και σκηνοθεσία κι εξαιρετική παραγωγή, αλλά ο σουρεαλισμός των καταστάσεων δεν το βοηθάει. Πιο αναλυτικά στη συνέχεια.

Η ιστορία ακολουθεί την Makino Tsukushi (Inoue Mao), ένα φτωχαδάκι που σπουδάζει σε ιδιωτικό λύκειο μαζί με την αφρόκρεμα της ιαπωνικής κοινωνίας (μιλάμε για φλωράκια που έρχονται σχολείο με λιμουζίνα και τρώνε φουά γκρα για κολατσιό -κλισέ). Το σχολείο κυβερνά μια ομάδα τεσσάρων αγοριών, γνωστών ως F4, που κάνουν το βίο αβίωτο σε όποιον δεν γουστάρουν (κλισέ). Όλα τα αγόρια θέλουν να τους μοιάσουν κι όλα τα κορίτσια τους θαυμάζουν -εκτός από την Tsukushi, που όταν η τετράδα πάει να τα βάλει με τη φίλη της, τους κυρήττει τον πόλεμο (δεν το περιμένατε ε; Κλισέ κι αυτό). Όλο το σχολείο της κάνει τη ζωή δύσκολη, αλλά ο αρχηγός των F4 Doumyouji Tsukasa (Matsumoto Jun) αποκτά πρωτόγνωρα συναισθήματα για την πρώτη κοπέλα που του αντιστάθηκε ποτέ (με άλλα λόγια ξεκινάνε άσπονδοι εχθροί αλλά μετά ερωτεύονται -καρακλισέ όσο δεν πάει!).

Παρά τα όσα προβλήματα του σεναρίου, η σειρά βλέπεται άνετα, και σε μερικά σημεία μέχρι κι ευχάριστα. Οι πολυεθνικές χορηγοί την ευλόγησαν με τεράστιο budget, και οι συντελεστές της σειράς έκαναν καλή χρήση αυτού, με εντυπωσιακά σκηνικά και πολύ όμορφους ηθοποιούς σε όλους τους ρόλους (το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σπάνιο για ιαπωνική σειρά -δυτικότροπες κακίες θα πείτε, αλλά είναι αλήθεια!). Επίσης η σκηνοθεσία σε μερικά σημεία είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή, σχεδόν κινηματογραφικού επιπέδου, εκμεταλλευόμενη πολύ καλά φωτισμούς και δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα για κάθε σκηνή. Τέλος, μέχρι και η μουσική ντύνει πολύ καλά τις σκηνές, είτε αυτές είναι έντασης είτε κατάνυξης.

Τα κυρίως προβλήματα της σειράς εντοπίζονται, όπως ανέφερα, στο σενάριό της. Οι καταστάσεις και χαρακτήρες είναι αρκετά κλισεδαρισμένοι και σχεδόν σουρεαλιστικοί -πραγματικά βγάζει μάτι ότι προέρχεται από shoujo manga, και μάλιστα από εκείνα τα χαζοχαρούμενα που τα απασχολεί περισσότερο το kawai-ness των καταστάσεων παρά ο ρεαλισμός. Παρ’όλ’αυτά έχει κάποιες αρκετά χαριτωμένες φάσεις (ιδιαίτερα με τον Doumyouji, που αυτοσχεδιάζει ντροπαλά κι ατσούμπαλα στις προσεγγίσεις του προς την Tsukushi, όντας άπειρος στον τομέα), που το σώζουν κι εν τέλει το κρατούν. Πάντως ίσως να συνίσταται περισσότερο σε κορίτσια παρά αγόρια…

Verdict: σχετικά καλό

Υ.Γ.: αν τελικά δει τη σειρά κανά κορίτσι, ας μου εξηγήσει πώς γίνεται να θεωρείται όμορφος ο Hanazawa Rui (Oguri Shun), έτσι αποστεωμένος όπως είναι! Άμα βγει στο δρόμο θα τον πάρει ο άνεμος!

[ official (trailer) :: wiki (spoilers) :: torrent ]

Το επεισόδιο είναι θριλεράκι από τα λίγα, καλλογραμμένο και με κακούς που ενσαρκώνουν μια από τις πιο ευφυείς ιδέες επιστημονικής φαντασίας που έχω δει. Δεν είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό της σειράς, καθώς οι πρωταγωνιστές εμφανίζονται ελάχιστα, αλλά είναι εξαιρετικό και το συνιστώ. Ψηθείτε να το δείτε!

[ torrent :: subs ]

Αν δεν έχετε δει το επεισόδιο μην διαβάσετε παρακάτω. Το εννοώ. Όχι για να μη διαβάσετε spoilers, γιατί αυτό είναι αυτονόητο, αλλά γιατί είναι σημαντικό να σταματήσετε οτιδήποτε κάνετε και να δείτε το επεισόδιο. Σταματήστε να διαβάζετε. Τώρα.

Γονείς και τέκνα.Έχω πει πως γουστάρω όταν όλο το επεισόδιο έχει κοινό theme; Ε το λέω τώρα, γουστάρω όταν όλο το επεισόδιο έχει κοινό theme. Έχουμε σχέσεις Matt Parkman με μπαμπούλα, Hiro με Kaito Nakamura, Bob με Elle, και πάνω απ’όλα, Claire με Noah Bennet. Και Sandrah με Noah Bennet, και West με Noah Bennet, και Mohinder με Noah Bennet, και γενικά παίζει πολύ Bennet σε αυτό το επεισόδιο, κι όπως και στο “Company Man” της πρώτης season, αυτό είναι καλό!

Ο Hiro προσπαθεί να σώσει τον πατέρα του, που αρκετά κλισαρισμένα αρνείται να πάει κόντρα στη μοίρα του, αλλά δίνει ένα καλό μάθημα ζωής στο γιό του. Και παρεμπιπτόντως αυτός μαθαίνει πως ο Kensei ζει και είναι υπεύθυνος για το φόνο του Kaito -αναρωτιέμαι τι έγινε μετά, και γιατί ο Ando είδε μόνο τον Kaito στο κράσπεδο… πού πήγαν ο Hiro κι ο Adam;!;

Ο Parkman δανείζεται μερικές σελίδες από το βιβλίο περί manipulation που έγραψε ο πατέρας του κι ανακρίνει την μαμά Petrelli, την οποία αναγκάζει να του πει την αλήθεια για το ποια είναι η άγνωστη γυναίκα στη φωτογραφία που κινδυνεύει να πεθάνει όπως και όλοι οι άλλοι στη φωτό.

Η Elle καταφέρνει να με κάνει να τη λυπηθώ όταν συνειδητοποιώ τι πρέπει να έχει περάσει στα χέρια του πατέρα της (κατά κάποιο τρόπο έμαθε ο Bennet το κόλπο με το νερό) και η σκηνή όπου λαβωμένη κλαίει στην αγκαλιά του είναι αρκετά disturbing, αποκαλύπτοντας κάμποσα για την πειραγμένη ψυχολογία της κακόμοιρης κοπελιάς.

Η σχέση του ζεύγους Bennet κλυδωνίζεται όταν αποκαλύπτεται ότι ο HRG μικρός έκανε απαγωγές και πειράματα σε δωδεκάχρονα παιδάκια, αλλά όλα μπαλώνονται όταν αυτός θυσιάζει την περηφάνεια του και συνεργάζεται με τον West για το καλό της Claire.

Ο Mohinder από την άλλη θέλει το καλό του κόσμου σαν καλός εύπιστος επιστήμων που είναι, αλλά ο HRG τον λέει πουλημένο και κουτό κι αρνείται να του δώσει την κόρη του (ε όχι!). Κι ο καημένος ο ινδός κάνει αυτό που νομίζει ότι πρέπει να κάνει.

Τον σκοτώνει.

Και μετά τον ανασταίνει με το αίμα της Claire. ΠΟΣΟ ΓΑΜΗΣΕ;!;

Και να φανταστείς ότι οι ψεύτικοι θάνατοι είναι κάτι που μου την έδινε στους X-men και λοιπούς, όταν δηλαδή κάποιος χαρακτήρας πέθαινε μόνο για να αναστηθεί κάποια στιγμή αργότερα. Ε θεωρώ πως εδώ δε θα μπορούσαν να το έχουν χειριστεί καλύτερα -μας αποκαλύπτει αμέσως πως ο Noah ζει, αλλά μας αφήνει να αναρωτιόμαστε πότε θα το μάθει η οικογένειά του, και πώς θα αντιδράσει. Εύγε, απλά εύγε!

Bamboo Blade

Συνεχίζει πολύ καλά, με πολύ καλό χιούμορ και επιπλέον με εντυπωσίασε με εξαιρετικούς χαρακτήρες και character development. Εκτοπίστηκε από τη θέση του καλύτερου anime της season, αλλά είναι σίγουρα στην πεντάδα! Ο αγώνας του γυμναστή να μαζέψει την καλύτερη θηλυκή ομάδα kendo και να κερδίσει με αυτήν την αντίστοιχη ομάδα του sempai του καλά κρατεί, και δένει όμορφα με τις επιδιώξεις των άλλων χαρακτήρων, που παρουσιάζουν ενδιαφέρον, παρ’ότι δεν παίρνουν κεντρικό ρόλο στην ιστορία.

Blue Drop: Tenshi-tachi no Gikyoku

Εξαιρετικό anime, που με ξάφνιασε όταν το γύρισε σε yuri στο 3ο επεισόδιο. I am so watching this!
Εξωγήινοι, schoolgirls, κι εφηβικές ανησυχίες όλα μαζί δημιουργούν ένα εντυπωσιακά καλαίσθητο συνονθύλευμα, που συνδυασμένο με το εξαιρετικό animation κατορθώνει να με κάνει να το θαυμάζω. Θα μπορούσε να βγει αχταρμάς σαν τόσα άλλα anime που προσπαθούν να συνδυάσουν τα ασυνδύαστα και να βάλουν και τους προβληματισμούς της σχολικής ζωής από πάνω, αλλά κρατάει καλές ισορροπίες. Το βάρος που δίνει στα συναισθήματα των χαρακτήρων, είναι το μεγαλύτερο ατού του, και το βασικό ενδιαφέρον του.

Dragonaut: The Resonance

Το καλύτερο anime της season, με διαφορά. Ενδιαφέρουσα πλοκή, εξαιρετικοί χαρακτήρες, καλό animation, και all around καλοφτιαγμένο. Μέχρι και το opening song είναι ωραίο! Το γεγονός ότι όλα αυτά συνδυάζονται με sci-fi near future setting, space travel, και αληθοφανείς mecha καταστάσεις, το κάνουν ακόμα πιο καλό. Συνίσταται ανεπιφύλακτα!

Kaiji

Η αρχικά αργή εξέλιξη της υπόθεσης με έβαλε σε σκέψεις για αυτό το anime, αλλά από το τρίτο επεισόδιο και μετά με εξέπληξε θετικότατα, εισάγοντας στρατηγικές και μυαλό στο παιχνίδι που φαινομενικά επηρεάζεται μόνο από την τύχη. Το 5ο επεισόδιο με εντυπωσίασε ακόμα περισσότερο, και περιμένω με γνήσιο ενδιαφέρον τη συνέχειά του.

KimiKiss Pure Rouge

Εξελίσσεται ακριβώς όπως μας είχε προϊδεάσει. Ρομάντζο με τα όλα του, ντροπαλότητες, εξομολογήσεις, ενδιαφέροντες χαρακτήρες κ.ο.κ. Καλοφτιαγμένο και χαριτωμένο, είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα από τις πιο “σκληρές” σειρές που βλέπω συνήθως.

Minami-ke

Συνεχίζω να πιστεύω πως είναι λίγο μεγαλύτερο σε διάρκεια απ’ότι θα έπρεπε, συνεχίζω να μη διακρίνω σενάριο ή πλοκή, συνεχίζω να λέω πως έχει ξαναγίνει κι από άλλους, αλλά επίσης συνεχίζω να γελάω και βέβαια, συνεχίζω να το βλέπω. Οι χαρακτήρες είναι καλοί (σε αυτό ξεχωρίζει από το Ichigo Mashimaro με το οποίο το είχα συγκρίνει αρχικά) και τα περιστατικά από τις ζωές των τριών αδερφών είναι αυθεντικά αστεία χωρίς να χρειάζονται extreme καταστάσεις, στις οποίες καταφεύγουν πολλά anime για να βγάλουν γέλοιο.

Rental Magica

Να με πάρει ο διάλος άμα καταλάβω ποτέ πού το πηγαίνει τελικά. Έχει καλούς χαρακτήρες, με ενδιαφέρον backstory και δυνητικά πολύ καλή εξέλιξη, αλλά φαίνεται να τα θυσιάζει όλα για χάρη των action scenes. Το σώζουν μερικά σημεία που θυμίζουν θρίλερ, αλλά εν γένει συνεχίζει να είναι μέτριο και ο μόνος λόγος που συνεχίζω να το βλέπω είναι ότι με ιντριγκάρει το παρελθόν των χαρακτήρων και σε τι ενδεχομένως θα οδηγήσει αυτό.

Shugo Chara!

Συνεχίζει να είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά νέα anime, και οι εφηβικοί προβληματισμοί της πρωταγωνίστριας το κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρον. Οι magical girl καταστάσεις παίζουν δεύτερο βιολί στα καθημερινά προβλήματα, όπως άλλωστε πρέπει σε τέτοια anime (ενθυμού και Cardcaptor Sakura, και λοιπά εξ’ίσου “ποιοτικά” anime).

Suteki Tantei Labyrinth

Νταξ, δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι παίζει. Κάπου το πηγαίνει με όλα αυτά που κάνει, κάποιος φαίνεται πως θέλει να φάει το ξανθό φλωράκι που έχει για πρωταγωνιστή αλλά ανάθεμά με αν κατάλαβα ποιος και γιατί. Οι θριλεριές που πετάει σε μερικά σημεία πάντως έχουν ενδιαφέρον, αλλά το τελευταίο επεισόδιο είχε πλοκή τραβηγμένη από τα μαλλιά, κι εν τέλει ο μόνος λόγος που το παρακολουθώ είναι ότι θα νιώθω βλάκας αν σε κάποια φάση αποκαλύψει κάποιο βαθύτερο νόημα που υπάρχει πίσω από όλα αυτά, κι εγώ δεν το είδα…

You’re Under Arrest: Full Throttle

Απογοητεύτηκα, to be honest. Τα πρώτα δύο επεισόδια που ήταν συνέχεια το ένα του άλλου με άφησαν να νομίζω πως θα συνεχίσει έτσι, αλλά τελικά το κάθε ένα είναι ανεξάρτητο του άλλου, χωρίς κάποιο plotline να τα συνδέει. Κρίμα, γιατί θα μπορούσε να είναι αυτό που θα το κάνει να ξεχωρίσει. Όπως έχει, είναι απλώς ένα ακόμη action anime, και παρ’ότι ομολογουμένως αρκετά διασκεδαστικό, δεν είναι από αυτά που νομίζω να αντέξω να παρακολουθήσω για πολλά επεισόδια… προβλέπω να το βαρεθώ κάποια στιγμή.

Παρακάτω σχολιάζω αυτά που τελικά απέρριψα και τους λόγους μου.

Clannad
Τα graphic novels (dating sims ή όπως αλλιώς θέλετε να τα λέτε) έχουν αυτό το πρόβλημα, ότι έχουν πάρα πολλούς χαρακτήρες, μα πάαααρα πολλούς χαρακτήρες. Μέχρι το 3ο επεισόδιο που είδα μέτρησα 2 αγόρια και 6 διαφορετικά κορίτσια, και όλοι τυγχάνουν της ίδιας αναλογίας στη σεναριακή εξέλιξη, ενώ εξαιρώντας δύο από αυτούς (και τον πρωταγωνιστή προφανώς) δε συναντώνται ποτέ μεταξύ τους. Ε αυτό μαζί με το μάλλον αδιάφορο σενάριο και κάποιες πολύ περίεργες επιλογές στο animation, με οδήγησαν να το παρατήσω τελικά.

ef – a tale of memories
Μόνο δύο επεισόδια άντεξε αυτό. Οι πιο μυστήριες επιλογές animation που έχω δει, σαν να προσπαθεί να το παίξει artistic χωρίς να τα καταφέρνει, ασύνδετες και υπερβολικά πολλές και περίπλοκες ιστορίες και εν τέλει απογοητευτικό αφού δείχνει να έχει δυναμικό το οποίο όμως δεν εκμεταλλεύεται σωστά. Οι χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες, αλλά αυτό μόνο του δεν είναι ικανό να το σώσει όταν αφηγείται την ιστορία του με τόσο άσχημο τρόπο.

Goshuushou-sama Ninomiya-kun
Κι αυτό μόνο δύο επεισόδια κράτησε. Το risquee (και καλά) χιούμορ του δεν ήταν αρκετό για να με κάνει να αγνοήσω τους αβαθείς χαρακτήρες και την επιφανειακή πλοκή, και βασικά δεν υπάρχει κάτι που να το κάνει να ξεχωρίζει από τα ecchi anime του σωρού.

Night Wizard
Ε, όταν το δεύτερο επεισόδιο ήταν σχεδόν ολόϊδιο με το πρώτο, συνειδητοποίησα πως θα το πάει έτσι μάλλον καθ’όλη τη διάρκειά του, και δεν έχω καμμία διάθεση να το ακολουθήσω.

Τέλος, άλλα νέα anime που είδα και σχολιάζω:

Majin Tantei Nougami Neuro
[ anidb :: ann :: animenfo :: animesuki ]

Χυδαίο, avoid like the plague. Το σχέδιο θυμίζει Hellsing στις πολύ άσχημες στιγμές του, χωρίς εννοείται να πλησιάζει καν τις καλές στιγμές του. Και το θέμα του θυμίζει έντονα Hellsing (δαίμονας με γυναίκα βοηθό, σα να λέμε Alucard & Victoria), αλλά ούτε στο σενάριο ή την πλοκή το πλησιάζει. Μια χαζομάρα που προσπαθεί απλώς να εντυπωσιάσει με τις φλασάρικες κινήσεις του γυναικωτού πρωταγωνιστή και κάτι παρανοϊκά plot twists που περισσότερο ξενίζουν παρά οτιδήποτε άλλο.

Shion no Ou
[ anidb :: ann :: animenfo :: animesuki ]

Με θέμα μια μουγκή κοπέλα που παίζει shogi, θα μπορούσε δυνητικά να είναι τρελή πατάτα, αλλά από το πρώτο ήδη επεισόδιο γίνεται φανερό πως πάει πολύ πιο μακριά. Έχει δείξει προς το παρόν τρεις πολύ δυνατούς χαρακτήρες, με βάθος και backstory από τα λίγα, έναν stalker κακό που καταφέρνει να με κάνει να ανατριχιάσω χωρίς να έχει κάνει σχεδόν τίποτα ακόμα, και γενικά χτίζει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που σίγουρα θα παρακολουθήσω.

[ torrent :: subs ]

Τέσσερις μήνες πίσω, ο Peter εκρήγνυται πάνω από τη Νέα Υόρκη. Τη μεγαλύτερη ζημιά την παθαίνει όμως ο αδερφός του, που αποκτά έτσι την παραμόρφωση που έχουμε ήδη δει να τον στοιχειώνει μέχρι σήμερα (όπως υποψιαζόμασταν άλλωστε). Εν συνεχεία η εταιρία μπαγλαρώνει τον Πετράκη και του επιβάλλει τετράμηνη κράτηση χωρίς αναστολή, μέχρι να το πάρει αυτός χαμπάρι και να την κάνει από το μαγαζί μαζί με τον 400-ετή πλέον Adam που γιατρεύει τον αδερφό του με μια ένεση από το αίμα του.

Η έκπληξη έρχεται όταν μαθαίνουμε πως ο Αϊτινός ήταν αυτός που προκάλεσε την αμνησία στον Peter. Ή μάλλον, αυτό το περιμέναμε, αλλά δεν ξέραμε πως το έκανε για να “βοηθήσει” και πως τον αλυσόδεσε στο κοντέινερ για να του “δώσει μια νέα ζωή”. Με ξάφνιασε, αλλά είναι consistent με το χαρακτήρα του χριστιανομάχου που έχει στήσει οπότε πάμε καλά.

Το backstory των Maya y Alejandro από την άλλη δεν εκπλήσσει σε κανέναν τομέα, απλώς δίνει το απαραίτητο insight στη σχέση των δύο αδερφιών. Η Nikki τώρα, κονόμησε νέα προσωπικότητα: την slutty and frivolous Gina, που με τις περιπέτειές της οδηγεί στο φόνο του άντρα της από ζηλιάρη εραστή (συνήθως το ανάποδο γίνεται, αλλά δε γαμιέται).

Αυτά τα ολίγα. Flashback επεισόδιο, το ξέραμε και το περιμέναμε, κι ως τέτοιο αναμενόμενο ήταν να μη συμβαίνουν πολλά. Πάντως χαίρομαι που συνεχίζει να απαντά σε ερωτήματα με τον ίδιο ή και ταχύτερο ρυθμό που τα θέτει, κρατώντας το ενδιαφέρον, και συνεχίζω να γουστάρω και τους δύο κακούς που έχει δείξει, τον Sylar και τον Adam (τον έναν γιατί μετατρέπεται σε “γνήσιο” κακό και τον άλλον γιατί είναι κατά βάθος καλός, αλλά με κακό τρόπο). Ελπίζω να επιστρέψουμε στα επίπεδα του προηγούμενου επεισοδίου σύντομα πάντως!

[ ep05 Fight or Flight torrent :: subs ]
[ ep06 The Line torrent :: subs ]
[ ep07 Out of Time torrent :: subs ]

Τελικά την αδίκησα τη σειρά. Μπορεί να βαρέθηκα όταν τα πρώτα 4 επεισόδια ήταν θεμελιωτικά και πολύ αργά στην εξέλιξή τους, αλλά η συνέχεια έδειξε πως αξίζει τον κόπο, και με το παραπάνω μάλιστα!

Επεισόδιο 05: ο πατέρας του Matt είναι κάθαρμα! Αρχικά είχα απογοητευτεί με την απότομη εισαγωγή του νέου χαρακτήρα, αλλά με έφτιαξε το πόσο ύπουλος και manipulating είναι, κι έμεινα μαλάκας όταν είδα πως έχει την ίδια δύναμη με το γιό του -αλλά στο πολύ πιο “γαμάω”! Και με έξυπνο τρόπο μου θύμισε και τον παραμορφωμένο Nathan και με έβαλε να αναρωτιέμαι τι παίζει, χωρίς να μου σπάσει τα νεύρα για τις νέες αναπάντητες ερωτήσεις.

Τέλος, η Caitlin θρηνεί το χαμό του αδερφού της με τη μούφα ιρλανδέζικη προφορά από ξανθιά bitch daddy’s girl, και μαντεύω ποια μαύρη ξαδέρφη του Micah από τη Νέα Ορλεάνη θα φορέσει στολή και θα το παίξει ηρωίδα αργότερα… :p

Επεισόδιο 06: hell yeah, καλά να πάθει το κακομαθημένο η μαζορέτα. Και παρομοίως, ενώ με χάλασε αρχικά η απότομη εξέλιξη του Sylar, με φτιάχνει απίστευτα που το γύρισε σε πιο ύπουλες τακτικές τώρα που δεν έχει δυνάμεις. Ότι έχασε σε character development το επανορθώνει σε coolness .

Οφείλω επίσης να επαινέσω την επιλογή του τίτλου “The Line”, καθώς όλο το επεισόδιο ασχολείται με τα morally gray διλλήματα των χαρακτήρων και πώς επιλέγει ο καθένας τους. Έτσι ο Mohinder αρνείται να θυσιάσει το guinea pig του για το καλό της έρευνας, ο Hiro δεν καταφέρνει να συγκρατήσει τα αισθήματά του για την “πριγκήπισσα”, o Kensei τα παίρνει κρανίο όταν το μαθαίνει και τους ξεπουλάει στον Ασπρογένη, και ο πατήρ Bennet σκοτώνει εν ψυχρώ έναν άλλο πρωτοεμφανιζόμενο χαρακτήρα από την Ουκρανία.

Επεισόδιο 07: αν τα δύο προηγούμενα επεισόδια μου άρεσαν, αυτό με άφησε μαλάκα, με εντυπωσιακότατες αποκαλύψεις. Πού να ξεκινήσω;

Ο πατήρ Parkman επιτίθεται στην εταιρία και την πατάει από τις uber-kewl αναπτυσσόμενες δυνάμεις του κανακάρη του, η Nikki θυσιάζεται και γίνεται το πρώτο θύμα της πανούκλας (ίσως;), ο Peter επιστρέφει στο παρόν αλλά έχει ξεχάσει την Caitlin στο μολυσμένο από τον ιό μέλλον, και ο Kensei ΖΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ως άλλος Highlander! Η ιστορία του Hiro, που παρακολουθούσα με ενδιαφέρον αλλά νόμιζα πως σχετιζόταν μόνο περιφερειακά με το main story, αποκαλύπτεται πως τόσο καιρό έχτιζε backstory για τον Kensei που παίζει να είναι από τους πιο “καλούς” κακούς που έχω δει -επειδή δεν τον είδαμε μόνο ως κακό, αλλά παρακολουθήσαμε την εξέλιξή του με πολύ πιστευτό και κατανοητό τρόπο, από ρεμάλι σε ήρωα ως την απογοήτευση και την εκδίκησή του, με αποτέλεσμα να κατανοούμε πολύ καλύτερα τα κίνητρά του.

Ταυτόχρονα (ή μάλλον, 250 χρόνια αργότερα), ο Noah μαθαίνει για το αγόρι της Claire και το κόλπο που στήσανε μαζί στην μαζορέτα ανταγωνίστριά της, και ο Mohinder, με προφητικά σπασμένη μύτη, καλλείται από την εταιρία να βρει την πολυπροστατευμένη κορασίδα της οικογενείας Bennet. Αναμένονται ραγδαίες εξελίξεις, κι επιτέλους αποκτά γνήσιο ενδιαφέρον η σειρά, εφάμιλλο με την πρώτη season.

[ official (trailer) :: wiki (spoilers) :: torrent ]

Από την άλλη, άμα είναι να δείτε ένα και μόνο επεισόδιο από αυτή τη σειρά, δείτε το “Blink” που υπολογίζω πως θα παιχτεί στις 24 Νοεμβρίου και είναι το καλύτερο επεισόδιο όχι μόνο της 3ης season, αλλά ίσως και των τριών seasons μαζί! Από την άλλη, ξεχνάω τα “The Empty Child” και “The Doctor Dances” της 1ης season, που ίσως ήταν καλύτερα… αλλά επειδή το “42″ έχει δράση και εντυπωσιακά εφέ και ψαγμένη πλοκή και γενικά ίσως είναι καλύτερο showcase των προτερημάτων της σειράς, ίσως να είναι καλύτερα να δείτε αυτό. Ίσως και πάλι όχι. Ίσως και να πρέπει να σταματήσω να λέω ποια επεισόδια γουστάρω και να σας βάλω να τα δείτε όλα, ή απλώς να σας αφήσω να κάνετε ό,τι θέλετε γιατί εν τέλει δε ξέρω τι λέω…

[ torrent ]

Ακόμη ένας άστεγος πρωτοεμφανιζόμενος χαρακτήρας έχει προβλήματα, και πάει σε νοσοκομείο χωρίς όμως να πει τίποτα σε κανέναν (παρ’όλ’αυτά, τίποτα δε μένει κρυφό για πολύ από το Homeless People Information Network). Ένας κατά τα άλλα συμπαθητικός γιατρουδάκος του κάνει ένεση με μια ουσία που τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα -τι ουσία είναι όμως στα αλήθεια; Και είναι όντως ο γιατρός όσο συμπαθητικός φαίνεται;

Τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα όταν ο ίδιος γιατρός πείθει τον Hayami ότι θα πεθάνει χωρίς θεραπεία, και του κάνει την ίδια ένεση -με απρόβλεπτες συνέπειες. Επίσης έχουμε νέο χαρακτήρα, έναν ιαπωνο-αμερικάνο yakuza συνεργάτη/boss του ήδη γνωστού σχιζοφρενικού κακού της υπόθεσης, ενώ στο preview του επόμενου επεισοδίου ο Hayami παίζει το damsel (or rather, detective) in distress -teh pl0t thickenz…

Κι έτσι για να γουστάρουμε, αρρωστημένο splatter ending στο sub-story του άστεγου πρώην pitcher. Αυτά είναι!

[ torrent ]

 Teh return of the shaky camera. Πολλά με ενοχλούν σε αυτή τη σειρά, όπως το πόσο απαίσιες ηθοποιοί είναι όλες τους, ή πόσο χάρτινα είναι τα σκηνικά, ή πόσο ανεπαρκής είναι ο φωτισμός, αλλά αυτό είναι με διαφορά το πιο αηδιαστικό από όλα!

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως είναι ειρωνικοί όταν αποκαλούν τα είδωλα “idle”…

Αυτό που με εντυπωσίασε πάντως σε αυτό το επεισόδιο ήταν τα αγγλικά του. Η Chisame εφαρμόζει “bach” filter στις εικόνες (η κλασσική μουσική ομορφαίνει;) κι αλλάζει το “backgraund”, ενώ το αποκορύφωμα ήταν ο διαγωνισμός που φαίνεται στην παραπάνω εικόνα. Ναι, γράφει “idle queen contest”. Με πήρε λίγο χρόνο να καταλάβω πως εννοούν “idol”. >_>

Ναι, χαμογέλα, μόλις ανακηρύχθηκες άεργη βασίλισσα…

Παρ’όλ’αυτά συνεχίζω μαζοχιστικά να το παρακολουθώ, ελπίζοντας να αποφασίσουν κάποια στιγμή να βάλουν το fanservice που αρμόζει σε τέτοια σειρά, στο δρόμο που δείχνει το πρωτότυπο manga…