Olrandir

Βραβεία “Νύχτες Πρεμιέρας”

// October 1st, 2007 // No Comments » // film

Χρυσή Αθηνά: ΧΧΥ (“ΧΧΥ”, Αργεντινή / Γαλλία / Ισπανία, Lucía Puenzo)

βραβείο Σκηνοθεσίας της Πόλης των Αθηνών: Bikur Hatizmoret (“Η επίσκεψη της μπάντας”, Ισραήλ / Γαλλία, Eran Kolirin)

βραβείο Σεναρίου: La Zona (“Ζώνη Άμυνας”, Ισπανία / Μεξικό, Laura Santullo, σκηνοθέτης: Rodrigo Plà)

βραβείο Κοινού: Naissance des Pieuvres (“Νούφαρα”, Γαλλία, Céline Sciamma)

βραβείο τμήματος “Μουσική και Φιλμ”: Heimatklänge (“Μακρινοί Αντίλαλοι”, Ελβετία / Γερμανία, Stefan Schwietert)

Καταγγέλω τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που στέρησαν τη διάκριση από την υπερταινία Heima των Sigur Rós! Προτείνετε συνταγές για το καπέλο μου…

Δεν είδα καμμία ταινία από αυτές που τελικά βραβεύτηκαν, οπότε δεν έχω ιδέα αν άξιζαν όντως, απ’ότι μου λέει ο brother που ήταν εθελοντής και είδε ένα μάτσο ταινίες τσάμπα πάντως άξιζαν.

Πίστευα πάντως πως ταινία με πρωταγωνιστή ερμαφρόδιτο (το XXY) θα μπορούσε να ιντριγκάρει μόνο εμένα που είμαι μεγαλωμένος ανάμεσα σε futanari και shuta-kon κι έχω συνηθίσει τέτοια θέματα. To be honest, χαίρομαι που βγαίνω λάθος. Κάπου την είχα πετύχει την ταινία σε τορρεντάδικο, άμα βρω κι υπότιτλους θα επανέλθω με σχολιασμό.

DeviantArt Film

// October 1st, 2007 // No Comments » // film, web

Η ανακοίνωση, και το αντίστοιχο section στο site.

Λες και δεν είχαμε ήδη αρκετά να δούμε… joking, κρίνοντας από την ποιότητα των μη χρονικά μεταβαλλόμενων έργων που υπάρχουν στον εν λόγω ιστοχώρο θα πρέπει να είναι πολύ αξιόλογο! Ιδώμεν.

Sigur Rós – Heima

// September 30th, 2007 // 2 Comments » // film, music

Η ταινία ακολουθεί τους Sigur Rós στην περιοδεία που κάνανε στην πατρίδα τους, τη μαγευτική Ισλανδία. Ερημωμένα εργοστάσια ζωντανεύουν και άδειες χαράδρες χορεύουν υπό τους ήχους των αινιγματικών μουσικών που έχουν προκαλέσει αίσθηση παγκοσμίως με τις ανορθόδοξες συνθέσεις τους.

[ official :: imdb :: aiff ]

Την είδα ξαπλωμένος στη μοκέτα του Απόλλων (εξαντλημένα γαρ τα κανονικά εισιτήρια), κι αν μπορούσα να διαλέξω ανάμεσα σε αυτό και σε κανονική θέση, μάλλον πάλι ξαπλωμένος θα την έβλεπα.

Η ταινία, γυρισμένη εξ’ολοκλήρου σε HD (εκτός από μερικά πλάνα δανεισμένα από τηλεοπτικές εκπομπές), είναι τόσο ανατριχιαστικά όμορφη που δεν περιγράφεται. Υπήρχαν στιγμές που δεν ήθελα να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρά μου, για να μη χάσω το θέαμα! Αυτό βέβαια είναι μεγάλο κατόρθωμα από πλευράς του σκηνοθέτη Dean DeBlois (που ήταν παρών στην προβολή), αφού η μουσική του συγκροτήματος είναι τέτοια ώστε θέλεις να την απολαύσεις με κλειστά μάτια και να χαθείς στους ήχους της. Και για του λόγου το αληθές:

[audio http://robert.gadling.googlepages.com/SigurRos-TakkGlosoli.mp3]

Η αίσθηση του να βλέπεις αυτό το μεγαλοφυές συγκρότημα να παίζει ακουστικό live μπροστά σε καμμιά δεκαριά επαρχιώτες και μερικές κατσίκες είναι απίστευτη κι άνετα συγκρίσιμη με το να τους βλέπεις, στο τέλος της ταινίας, να παίζουν μπροστά σε κοινό χιλιάδων ατόμων στο Reykjavik. Αν δεν κερδίσει στο διαγωνιστικό “Μουσική & Φιλμ” του Φεστιβάλ “Νύχτες Πρεμιέρας”, θα φάω το καπέλο μου!

Tekkonkinkreet

// September 28th, 2007 // No Comments » // film

[ imdb :: rt/mc :: aiff :: mftm ]

Η δυαδικότητα της ανθρώπινης φύσης φαίνεται να είναι το θέμα της ταινίας: οι πρωταγωνιστές είναι δύο αδέρφια, o Μαύρος (Kuro) κι ο Άσπρος (Shiro). Δύο αδέρφια και οι περιπέτειές τους σε μία πόλη εξίσου διχασμένη όσο οι άνθρωποι που την κατοικούν -όλοι την μισούν, τη βία στους δρόμους της, τα κακόφημα δρομάκια, αλλά ταυτόχρονα όλοι την αγαπούν, τις αναμνήσεις από την ενηλικίωσή τους, τα όμορφα σοκάκια.

Η ταινία είναι αισθητικά εντυπωσιακή, και παρ’ότι αρχικά σε ξενίζει το σχεδόν παιδικό κι ερασιτεχνικό σχέδιο των χαρακτήρων, γίνεται προφανές πως αυτό είναι σκόπιμο, και οι αριστοτεχνικές κινήσεις της “κάμερας” και τα όμορφα πλάνα αποζημιώνουν με το παραπάνω για αυτό (για να μην αναφέρω την πανέμορφη μουσική που ντύνει θεσπέσια τις σκηνές δράσης).

Προς το τέλος ωστόσο η ταινία κάνει μια αρκετά ενοχλητική (και καταθλιπτική) κοιλιά, που κλείνει με ένα από τα κλασσικά σουρεαλιστικά dream sequence που τόσο αγαπούν οι ιάπωνες, που αν και εντυπωσιακό θα μπορούσε σίγουρα να έχει περικοπεί σημαντικά ώστε να μη κουράσει τόσο. Συνολικά ωστόσο η ταινία είναι πολύ αξιόλογη και σίγουρα αξίζει να τα πάει καλά στο διαγωνιστικό τμήμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου “Νύχτες Πρεμιέρας” της Αθήνας.

By the way, o σκηνοθέτης της ταινίας, Michael Arias, είναι ο πρώτος μη ιάπωνας σκηνοθέτης σε anime ταινία μεγάλου μήκους, ενώ ταυτόχρονα η ταινία είναι και η πρώτη μεγάλου μήκους που έχει σκηνοθετήσει ποτέ του. Καλή αρχή!