[ official :: imdb :: wiki :: trailer :: rt/mc ]

Στη μελαγχολική ζωή του 12χρονου Oskar στα προάστια της Στοκχόλμης εισβάλλει η Eli, όταν μετακομίζει στο διπλανό διαμέρισμα. Ταυτόχρονα γίνονται κάποιοι μυστηριώδεις φόνοι στη γύρω περιοχή, με τα θύματα να στραγγίζονται από αίμα. Ενώ οι ενήλικες γύρω του ανησυχούν για τις επιθέσεις, ο Oskar αντιμετωπίζει προβλήματα με τον μπούλη του σχολείου που τον έχει βάλει στο μάτι -κι η θαρραλέα και ανυποχώρητη Eli τον προτρέπει να του αντισταθεί και να τον τιμωρήσει όπως του αξίζει: βίαια κι αδυσώπητα.

Τα σουηδικά θρίλερ, που τα έχω κι ευπρόσιτα λόγω καταγωγής, τα έχω συνδέσει στο μυαλό μου με ανεγκέφαλα remake και φτηνές απομιμήσεις απαίσιων αμερικάνικων ταινιών κολεγιο-τρόμου (έχω σιχαθεί το concept των μυστηριωδών θανάτων σε boarding school, είτε οφείλονται σε φαντάσματα είτε σε μασκοφόρους δολοφόνους). Το Låt den rätte komma in ήταν λοιπόν μια ανάσα φρεσκάδας για μένα. Αυτό δε σημαίνει ότι θα βλέπω τις σουηδικές ταινίες με άλλο μάτι στη συνέχεια βέβαια -μόνο αυτές που περνάνε πρώτα από δεκάδες φεστιβάλ και μαζεύουν τα βραβεία σαν να’τανε κουτιά με σφαίρες  στη Rapture. Και σήριουσλυ, αν σκεφτόσασταν να ψαχτείτε λίγο για σύγχρονο σουηδικό κινηματογράφο τώρα που είδατε αυτό και σας άρεσε, ξανασκεφτείτε το! Ή τουλάχιστον ρωτήστε πρώτα.

Το Låt den rätte komma in διαδραματίζεται στη χειμερινή Στοκχόλμη που περνά τα 3/4 του εικοσιτετράωρου βυθισμένη στο σκοτάδι και το σύνολό του τυλιγμένη σε ένα εκτυφλωτικά λευκό πέπλο χιονιού. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται είναι βέβαια ιδανική για ταινία με βαμπίρ, και η ανατριχιαστική σκηνοθεσία του Tomas Alfredson συμβάλλει με μοναδικό τρόπο σε αυτήν. Η συχνή χρήση προοπτικών σκηνών κι εκμετάλλευση των ευθείων γραμμών των κτιρίων απομακρύνει τους χαρακτήρες από αυτά και παρουσιάζει το περιβάλλον κρύο, αδιάφορο και ξένο προς αυτούς, αφήνοντάς τους αβοήθητους να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα μιας κοινωνίας ήδη αποξενωμένης και καταπιεστικής, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις περνούν κρίση. Οι πρωταγωνιστές βρίσκονται μόνιμα σε μια αναζήτηση συντροφικότητας, την οποία αναπαριστούν με πρωτοφανές ταλέντο, παρά το νεαρό της ηλικίας τους.

Η ροή της ταινίας είναι απολαυστική, αργή και μεστή, χωρίς τα συνηθισμένα κλισέ στιγμιότυπα “πηδάω από την καρέκλα μου” μια στις τόσες, αλλά βασιζόμενη αντίθετα στη διάχυτη ανατριχιαστική ατμόσφαιρα καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας που σε καρφώνει στη θέση σου, και σε βάζει να ρίχνεις κλεφτές ματιές προς πάσα κατεύθυνση από όπου μπορεί να σου ριχτεί κάτι. Όποτε μπορείς δηλαδή να πάρεις τα μάτια από την οθόνη γιατί, που να πάρει, είναι πανέμορφη ταινία. Στις σκηνές που δε συμβαίνει τίποτα και μας δείχνει απλώς χιονισμένα τοπία είναι όμορφη, στις σκηνές που συμβαίνουν πράγματα και θαύματα είναι όμορφη, κι ακόμη και στις σκηνές που είναι αποκρουστική είναι όμορφη.

Συνολικά, δεν νομίζω να υπάρχει κάτι στην ταινία που να μην εντυπωσιάζει με την αρτιότητά του: σκηνοθεσία εξαιρετική, ερμηνείες ανέλπιστα καλές, ενώ η πλοκή συνδυάζει αψεγάδιαστα κοινωνικούς προβληματισμούς, εφηβικές ανησυχίες, ερωτικά σκιρτήματα και δολοφονικές τάσεις, ενώ αφήνει και την αίσθηση ότι δεν ξέρεις τι θα ακολουθήσει -ακριβώς όπως πρέπει σε ένα καλό θρίλερ.  Τρέξτε να τη δείτε τώρα, πριν βγάλουν το remake οι αμερικάνοι (το 2010) και την κατακρεουργήσουν!

Ενημερωτικά, το επόμενο opus του συγγραφέα του πρωτότυπου βιβλίου John Ajvide Lindqvist, “Hanteringen av odöda” (Handling the Undead) πρόκειται επίσης να μεταφερθεί σε ταινία και τηλεοπτική σειρά. Διαφορετικός σκηνοθέτης βέβαια, οπότε δεν εγγυώμαι τίποτα, απλά είπα να σας ενημερώσω. Το σχετικό άρθρο είναι διαθέσιμο στα σουηδικά εδώ, και με λίγο google translate magic θα μπορέσετε να το διαβάσετε κι εσείς, κουτσά-στραβά :-p.

Πρώτα, μια αναδρομή. Το λοιπόν, η πρώτη ιστορία με τη συγκεκριμένη θεματολογία ήταν η “Carmilla“, μια νοβέλα του Joseph Sheridan Le Fanu. Ως Ιρλανδός που έζησε στη βικτωριανή περίοδο, με τους γνωστούς πουριτανισμούς αυτής, δεν ενσωμάτωσε πολλές “ζουμερές” λεπτομέρειες στο έργο του, αλλά υποννόησε αρκετά για να δώσει υλικό στους κινηματογραφιστές των Hammer Studios, που γύρισαν τρεις ταινίες βασισμένοι στους χαρακτήρες του. Τα δικαιώματα του βιβλίου έχουν πλέον λήξει, και μπορείτε εύκολα να το βρείτε σαν e-book ή audiobook.

Καρέ από την ιστορία “The Vampire’s Curse” που δημοσιεύθηκε στο Dracula των εκδόσεων Dell, τεύχος #1.

Πρόκειται σίγουρα για βιβλίο-σταθμό στη γοτθική λογοτεχνία, αφού έκανε μόδα εκτός από τον αναγραμματισμό των ονομάτων των βαμπίρ (που μας έδωσε αργότερα τους διάφορους Alucard), ακόμη και τα ίδια τα βαμπίρ, ως έναν βαθμό. Ωστόσο, αν πρέπει να διαλέξετε ανάμεσα σε αυτό και τον πολύ πιο γνωστό απόγονό του, τον Δράκουλα, θα σας πρότεινα απροβλημάτιστα το δεύτερο, αφού είναι πολύ πιο καλογραμμένο κι ενδιαφέρον, ενώ η Carmilla έχει και κάποια ενοχλητικά κενά στην πλοκή που δεν συμπληρώνονται ποτέ. Κι αυτό παρ’ότι ο Stoker έκλεψε εμπνεύστηκε πάρα πολλά συστατικά του μύθου του από αυτή, μέχρι και την αρχική τοποθεσία που διαδραματίζεται (η Στυρία της Αυστρίας -αργότερα τοποθέτησε την εξέλιξη της πλοκής στα Καρπάθια).

Πάντως, σεξουαλικές σχέσεις, είτε ομοφυλοφιλικές είτε όχι, και βαμπίρ ανέκαθεν πήγαιναν, αν όχι μαζί, τουλάχιστον το ένα σε σχετικά-κοντινή-χωρίς-να-γίνεται-παρεξηγήσιμη απόσταση από το άλλο. Ο Bram Stoker στον Δράκουλα περιέλαβε μια σκηνή με τρεις “νύφες” που προσπαθούν να αποπλανήσουν τον δύσμοιρο άγγλο δικηγόρο, κι αφού πρώτα μαλλιοτραβιούνται λίγο αποφασίζουν να τον “μοιραστούν”. Την σκηνή περιγράφει αρκετά λεπτομερώς ο Jonathan Harker* στο ημερολόγιό του. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι παρά τη θυληπρεπής εμφάνιση των βρυκολάκων σε πιο πρόσφατες παραγωγές, η ανδρική ομοφυλοφιλία συνήθως απλώς υποννοείται, σε αντίθεση με τη γυναικεία που εκδηλώνεται πιο ανοιχτά.**

Οι “νύφες του Δράκουλα” από τη μεταφορά σε comic που βασίστηκε στην ταινία του Coppola, 1992. Σχέδια του Mike Mignola, με τον πρωτότυπο διάλογο του Bram Stoker.

Όπως οι άνδρες βαμπίρ έχουν τον προπάτορά τους και την ιστορική τους έμπνευση στον βοεβόδα της Βλαχίας, τον Βλαντ τον τρίτο Drăculea τον Παλουκωτή, η αντίστοιχη γυναικεία φιγούρα είναι η Κόμισσα του Αίματος, η υποτιθέμενη μεγαλύτερη serial killer στην ιστορία, η Elizabeth Báthory της Ουγγαρίας. Καταδικάστηκε για 80 φόνους, ενώ ιστορίες τη θέλουν άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνη για πάνω από 600. Και καθώς η πλειονότητα αυτών αφορούσε νεαρές κοπέλες, είναι φυσικό να μιλάνε οι κακές γλώσσες για σένα (όχι ότι σε απασχολεί αν σε αποκαλούν λεσβία πίσω από την πλάτη σου όταν είσαι -κυριολεκτικά- χτισμένη στο δωμάτιό σου κατηγορούμενη για μαζική δολοφονία, αλλά λέμε τώρα). Ωστόσο, οι μάρτυρες κατηγορίας έδωσαν καταθέσεις με ποικίλες διαφορές μεταξύ τους***, και σε συνδυασμό με τον πρότερο έντιμο βίο της κόμισσας (είχε βοηθήσει αρκετές φτωχές γυναίκες να ξεφύγουν από δύσκολες καταστάσεις, χωρίς να ξέρουμε αν είχε κάποιες υστερόβουλες βλέψεις hint-hint, nudge-nudge) οδηγούν μερικούς μελετητές να υποστηρίξουν ότι έπεσε θύμα συνομωσίας! Πάντως η κυρία ήταν από σημαντική οικογένεια που κυβερνούσε την Τρανσυλβανία εκείνη την εποχή, οπότε καταδίκη και επακόλουθη θανάτωσή της θα είχε επιπτώσεις που ο βασιλιάς Ματτθαίος ήθελε να αποφύγει, εξού και δεν καταδικάστηκε ποτέ τελειωτικά, αλλά βρέθηκε σε κατ’οίκον περιορισμό εν αναμονή της κανονικής δίκης, που βέβαια δεν ήρθε ποτέ.

Υποτίθεται ότι η κόμισσα Bathory σημείωνε τα ονόματα κάθε ενός από τα θύματά της σε ένα βιβλίο, το οποίο υπηρέτες της ανέφεραν πως είχε τουλάχιστον 650 εγγραφές!

Ενδιαφέρουσες παρεκκλίσεις των γυναικών βαμπίρ, τόσο της Carmilla Karnstein όσο και των μεταγενέστερων, από το μύθο του Δράκουλα είναι το γεγονός πως φαίνονται να μην έχουν πρόβλημα με το φως του ηλίου.

Εν πάσει περιπτώσει, αρκετά το μπλα-μπλα, πάμε να σχολιάσω τις ταινίες που είδα.

Vampiros Lesbos

Τη σχολίασα προηγουμένως, οπότε δε θα αναφερθώ εκτενώς, αλλά δε μπορούσε να λείπει από αφιέρωμα σε λεσβίες βαμπίρ. Anyway, άσχημη σκηνοθεσία, ωραίες ερμηνείες, απολαυστική μουσική, και κάμποσο γυμνό. Αυτά.

The Vampire Lovers

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Η πρώτη ταινία της Hammer τριλογίας που βασίζεται στους χαρακτήρες του Le Fanu. Πρόκειται για σχεδόν πιστή μεταφορά της νουβέλας, με μερικές προσθήκες για να την κάνουν μεγαλύτερη σε διάρκεια και πιο ενδιαφέρουσα, αλλά με τα ίδια κενά στην πλοκή (κι ένα καινούριο) που έχει και το πρωτότυπο. Μεγάλο ατού της ταινίας η απολαυστική γοτθική ατμόσφαιρα που σε συνδυασμό με τα old school εφέ και στυλ της ταινίας, την κάνουν μια πολύ συμπαθητική συντροφιά για ένα βράδυ, χωρίς βέβαια να πρόκεται για αριστούργημα.

Lust for a Vampire

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Δεύτερη της τριλογίας, βγάζει με το ζόρι sequel από τον μύθο των Karnstein. Δίνει περισσότερο βάρος στους χαρακτήρες, αλλά πάσχει από άποψη πλοκής και η γοτθική ατμόσφαιρα που τόσο μου άρεσε, εδώ απουσιάζει εντελώς. Μια απογοήτευση, αλλά δεν πτοούμαι, η τριλογία δεν τελείωσε ακόμα.

Twins of Evil

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Τρίτη και τελευταία ταινία, κι αρκετά διαφορετική σε στυλ από τις άλλες. Οι πρωταγωνίστριες είναι δύο δίδυμα “κουνελάκια” του playboy, και ναι, παίζουν τόσο άσχημα όσο φαντάζεστε! Τόσο άσχημα μάλιστα, που κάνανε dub τις φωνές τους από άλλες ηθοποιούς, για να το σώσουν κάπως. Ωστόσο από πλοκή πάει αρκετά καλά (είναι prequel των άλλων ταινιών), αν και ψιλο-μελό, και οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι καλοί με απολαυστικότατο τον Peter Cushing (που παρά την καλή ερμηνεία του, θα μείνει για πάντα γνωστός ως ο Grand Moff Tarkin που πίστευε στ’αλήθεια ότι οι αντάρτες δεν μπορούσαν να καταστρέψουν το Death Star). Έχει μόνο μία σκηνή που με αρκετά ευρύ ορισμό θα μπορούσε να θεωρηθεί “λεσβιακή”, αλλά χάριν πληρότητας τη βάζω στην ομάδα για να ολοκληρώσω την τριλογία.

Vampyres

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Η μόνη ταινία από αυτές που είδα που πλησιάζει στην κατηγορία των θρίλερ, με μια απολαυστικά ανατριχιαστική μουσική υπόκρουση και μια αρκούντως μυστηριώδης και ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα. Ταυτόχρονα περιέχει χορταστικές δόσεις αίματος, βίας, και γυμνού, αλλά τραβάει το σενάριο σε ώρα λίγο παραπάνω από ότι χρειάζεται. Συμπαθητική ταινία συνολικά πάντως.

Embrace of the Vampire

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Αν σας ιντριγκάρει η σκέψη ότι θα δείτε την Alyssa Milano να γδύνεται, δείτε την. Αλλιώς μην κάνετε τον κόπο. Άσχημες ερμηνείες, ανέμπνευστη σκηνοθεσία, απλοϊκό και μελό σενάριο και η απαισιότερη μουσική υπόκρουση που έχω ακούσει ποτέ σε οποιοδήποτε είδος κινηματογράφου (και με τις τσόντες που έχω δει, ο πύχης για τη μουσική είναι πολύ χαμηλά!). Επίσης στις λεσβιακές σκηνές που περιέχει δεν συμμετέχει κανένα βαμπίρ, οπότε νιώθω ότι με ξεγέλασαν οικτρά.

The Hunger

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Καμία σχέση με την (σχεδόν) ομώνυμη ταινία που κυκλοφορεί στους κινηματογράφους αυτήν την περίοδο. Εικαστικά όμορφη αλλά κενή ταινία, με ανούσια πλοκή και ελάχιστο ενδιαφέρον, το οποίο σχεδόν μονοπωλεί ο David Bowie. Δυστυχώς η συμμετοχή του περιορίζεται στο πρώτο μισό της ταινίας, με το υπόλοιπο να επικεντρώνεται στη σχέση Catherine Deneuve και Susan Sarandon. Παρά πάντως τα ενδιαφέροντα ονόματα στο καστ, οι ερμηνείες δεν είναι και τόσο εντυπωσιακές, χωρίς να ευθύνονται όμως ιδιαίτερα οι ηθοποιοί -όταν το υλικό είναι αδύναμο δεν υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις για να το σώσεις. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά και την ενοχλητική 80′s αισθητική που τη διακατέχει, έχουμε συνολικά μια μάλλον αδιάφορη ταινία -εκτός αν πάντα θέλατε να δείτε τις πρωταγωνίστριες γυμνές πριν γεράσουν, οπότε να η ευκαιρία σας.

Vampire Diary

[ imdb :: tumble ]

Η καλύτερη ταινία της ομάδας. Και το τραγικό είναι πως είναι τόσο άγνωστη που δεν έχει καν wiki! Περυσινή παραγωγή στην οποία πρωταγωνιστεί η Anna Walton, που παίζει την πριγκίπισσα Nuala στο καινούριο Hellboy και είναι ΘΕΑ. Θεός και ο σκηνοθέτης, που έχει γυρίσει την ταινία σε blairwitch στυλ, με κάμερες που (και καλά) χειρίζονται οι πρωταγωνιστές, αλλά έχει καταφέρει να την κάνει και όμορφη (εκτός από “πειραματική”). Βοηθάει ότι η μία πρωταγωνίστρια έχει κάμερα της προκοπής και προσπαθεί υποτίθεται να γυρίσει ντοκιμαντέρ για τους goth, οπότε δικαιολογείται η καθαρή εικόνα. Αυτό που δε δικαιολογείται, αλλά δε θα με ακούσετε να παραπονιέμαι γι’αυτό, είναι οι πανέμορφες σκηνές με τις οποίες διανθίζεται η κατά τα άλλα αιματοβαμμένη και δραματική ιστορία.

Ο “εθισμός” της βαμπιρέσσας Walton στο αίμα παραλληλίζεται ευθέως με τα ναρκωτικά και τις καταστροφικές τους συνέπειες, και παρουσιάζονται οι επιπτώσεις που έχει στη σχέση της με την, ανθρώπινη, Morven Macbeth. Μια τρυφερή, δραματική και εντυπωσιακά καλογυρισμένη ταινία που συνιστώ ανεπιφύλακτα. Αν πάρετε μόνο ένα πράγμα από όλο αυτό το post, ας είναι αυτό: δείτε την.

Αυτά για τώρα. Προφανώς δεν εξάντλησα το είδος, ενδεικτικά υπάρχουν αρκετές ιταλικές ταινίες που δεν ακούμπησα καν, αλλά για να το κάνω αυτό ήθελα πολύ περισσότερο χρόνο από όσο είχα διάθεση να αφιερώσω… τώρα τουλάχιστον. Κρατάω το genre στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντως για να επανέλθω ίσως με επόμενο αφιέρωμα.

* για τον οποίο το σεξ με τέσσερα άτομα θα πρέπει να ήταν κάτι εξ’ίσου εξωτικό και σκανδαλιστικό με τα μπικίνι.
** Ευτυχώς για μένα δηλαδή, γιατί στην αναζήτηση ταινιών για να δω έπεσα πάνω σε πάρα πολλές πορνογραφικού περιεχομένου (όσο να’ναι, το keyword “lesbian” δε βοηθάει). Φαντάζεστε να ήταν πιο διαδεδομένο φαινόμενο τα yaoi vampires; Μπρρρρρ….
*** που μπορεί να οφείλονται και στον απλό λόγο ότι δεν μπορούσαν να θυμηθούν όλους τους φόνους λεπτομερώς -καθένας τους ανέφερε από 30 μέχρι 50 φόνους.

[ imdb :: wiki :: official :: rt/mc ]

Ο Wall-e είναι το τελευταίο εναπομείναν ρομπότ του είδους του, και του ανετέθη να καθαρίσει τον πλανήτη μας. Τη ρουτίνα του έρχεται να σπάσει η EVE, που όμως έχει μια αποστολή να εκπληρώσει, και μόλις το κάνει, το διαστημόπλοιό της επιστρέφει και την μαζεύει -μαζί με τον λαθρεπιβάτη πρωταγωνιστή, που αρνείται να την αποχωριστεί.

Το trailer το έχετε δει; Όχι; Δείτε το, περιμένω. Εδώ από κάτω το έχω, just scroll down.

Το είδατε; Ωραία. Ας βγάλουμε και όλα τα επιφωνήματα από τη μέση, “αχουτομωρέμωρέ”, “γούτσου-γούτσου”, “χαριτωμένο”, κ.ο.κ. Εκτονωθήκατε; Άψογα. Πάμε στο ψητό τώρα.

Η ταινία δεν είναι απλώς χαριτωμένη. Δεν είναι απλώς συμπαθητική. Δεν είναι απλώς “καλή”. Είναι μια από εκείνες τις ταινίες που θα συζητάμε δεκαετίες από τώρα, και πρόκειται να εξηγήσω γιατί.

Πρώτον, είναι μια εξαιρετική κωμωδία. Με τους ολιγόλογους πρωταγωνιστές της συναγωνίζεται τον monsieur Hulot σε ξεκαρδιστικότητα, πόσο μάλλον αφού ο ενθουσιώδης Wall-e συμπεριφέρεται στον απρόσωπο και αυτοματοποιημένο κόσμο του Axiom, όπου ακολουθεί την EVE, με τρόπο πολύ παρόμοιο με αυτόν του συμπαθή γάλλου στο Mon Oncle. Ταυτόχρονα, οι συνεχόμενες γκάφες του αξιολάτρευτου ρομποτακίου, φέρνουν στο μυαλό παλιές καλές slapstick εποχές, τότε που το μόνο που χρειαζόταν μια κωμωδία ήταν ένας τυπάκος με μπαστούνι και αύθονο στοκ από πίτες. Σας υπόσχομαι ότι θα διασκεδάσετε όσο σε λίγες ταινίες.

Δεύτερον, είναι μια αξιολάτρευτη ιστορία αγάπης. Όχι σαν τα νεροπλύματα που μας σερβίρουν για love story συνήθως βέβαια. Αυτοί οι χαρακτήρες είναι πιστευτοί, συμπαθείς και ρεαλιστικοί, ενώ το αφαιρετικό design τους κάνει εκφραστικότατους, κάτι που προσθέτει σημαντικά στην όλη εμπειρία της ταινίας. Ταυτόχρονα, τα εμπόδια που καλούνται να ξεπεράσουν οι πρωταγωνιστές (γιατί κανένα love story δεν είναι πλήρες χωρίς εμπόδια) μπορεί να φαντάζουν κλισέ, αλλά το στόρυ είναι τόσο αψεγάδιαστα υλοποιημένο που προσωπικά δε βρήκα τίποτα απολύτως που να με ενόχλησε.

Τρίτον, είναι ένα ταξίδι επικών διαστάσεων κι ένας ύμνος στη διαφορετικότητα. Το Axiom, ένα πλοίο-Λεβιάθαν του Διαστήματος, είναι ιδανικό backdrop για να στήσει μια απολαυστική space opera, με τις εντυπωσιακές αυτοματοποιημένες κατασκευές του, που έχουν κάνει τον πληθυσμό του μαλθακό και βαριεστημένο. Η καθημερινότητά του ταράζεται ανεπανόρθωτα από την έλευση του “ξένου μολυσματογόνου” (του wall-e, ντε!), ο οποίος εισβάλλει στη ζωή των ανθρώπων και τους ξανα-μαθαίνει πώς να είναι ανθρώπινοι. Στο πλευρό του, διάφοροι rejects, αλλόκοτοι και ασυμβίβαστοι, ενώ απέναντί του οι δυνάμεις της συντήρησης, της καινοφοβίας και της αυθεντίας. Ο αναπόφευκτος διδακτισμός αφήνει ίσως μια ελαφρά πικρίζουσα γεύση, αλλά όχι τόσο ώστε να αφαιρέσει ισχύ από το μήνυμα της ταινίας.

Συνολικά, η ταινία είναι τόσο άρτια φτιαγμένη σε όλα τα μέρη της, με άψογη ισορροπία, που αναμφίβολα πρόκειται για ένα μελλοντικό “κλασσικό αριστούργημα”. Και θα μπορείτε να λέτε ότι την είδατε όταν παιζόταν.

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου - χωρίς θέμα
Vampiros Lesbos

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Απίστευτα γελοίο όνομα για μια όχι και τόσο εντυπωσιακή ταινία. Η Linda, δικηγόρος, επισκέπτεται την κόμισσα Carody στην Ανατολία, για μια κληρονομιά. Αναγνωρίζει στο πρόσωπό της την γυναίκα που εμφανίζεται στα όνειρά της και την κάνει να ξυπνά ξαναμμένη και ιδρωμένη.

Η σκηνοθεσία είναι αρκετά ενοχλητική, με τον οπερατέρ να κάνει συχνά κι εκνευριστικά απότομα ζουμ, και οι σκηνές ονείρου και πραγματικότητας μπλέκονται τόσο μεταξύ τους που δύσκολα διακρίνονται. Αυτό βέβαια ίσως είναι και σκόπιμο, αλλά οδηγεί τελικά σε ένα ασύνδετο αποτέλεσμα που περισσότερο απορία προκαλεί παρά οτιδήποτε άλλο. Μεγάλο συν της ταινίας πάντως είναι η πανέμορφη (εικονιζόμενη) Soledad Miranda, που ερμηνεύει εξαιρετικά το ρόλο της -η τραγικότητα της ιστορίας της ηθοποιού, που πέθανε σε τροχαίο λίγο πριν υπογράψει το συμβόλαιο που θα την έκανε διάσημη και μόλις μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία της ταινίας που είδα, την κάνει ακόμα πιο σαγηνευτική. Σημαντική παρατήρηση για όσους ψάχνουν λόγο να δουν την ταινία: η Soledad εμφανίζεται γυμνή σε (πάρα) πολλές σκηνές, όπως και η συμπρωταγωνίστριά της!

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου – επιστημονική φαντασία
Solaris

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Ο ψυχολόγος Kris Kelvin στέλνεται στον διαστημικό σταθμό που ερευνά τον μυστηριώδη πλανήτη Σολάρις, για να εξηγήσει τα προβλήματα που παρουσιάζει η αποστολή. Όταν φτάνει, βρίσκει ένα μέλος του πληρώματος νεκρό και τα άλλα δύο να μιλούν ασυνάρτητα -σύντομα όμως συνειδητοποιεί πως αυτά που λένε δεν είναι εντελώς ανοησίες.

Μαγευτικά όμορφη και καλοσκηνοθετημένη αλλά και πολύ βαριά, με ελάχιστη μουσική υπόκρουση και αρκετές τραβηγμένες σε διάρκεια σκηνές. Παρ’όλ’αυτά δεν κουράζει, αφού εικαστικά είναι απλά υπέροχη ταινία, κι ακόμα και στις πιο “άχρηστες” σκηνές (π.χ. όταν ο Burton οδηγά στους δρόμους μιας ξένης πόλης για περίπου ένα πεντάλεπτο χωρίς να μιλήσει) το μάτι βρίσκει κάτι να θαυμάσει και να του τραβήξει την προσοχή. Από σεναριακής άποψης τώρα, η πλοκή του έργου μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, και δίνεται περισσότερο βάρος στους προβληματισμούς και τις σκέψεις των χαρακτήρων, που συχνά υποννοούνται. Όσοι έχουν φιλοσοφικές διαθέσεις, θα βρουν άφθονη τροφή για σκέψη και συζήτηση σε αυτήν την ταινία, ενώ οι υπόλοιποι θα’χουν τουλάχιστον κάποιες όμορφες σκηνές να θυμούνται.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου – χωρίς θέμα
Ultraviolet

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Γη, στο μέλλον, μια ασθένεια που μειώνει δραματικά τη διάρκεια ζωής αλλά οξύνει τις αισθήσεις έχει μολύνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, προκαλώντας κύμα φοβίας. Οι μολυσμένοι διώκονται από την νέα, παγκόσμια, κυβέρνηση κι αντιδρούν με τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά το Archministry έχει ένα σχέδιο για την πλήρη εξόντωσή τους -το οποίο καταφέρνει να κλέψει η πρωταγωνίστρια.

Μόνος λόγος να δείτε αυτήν την ταινία (εκτός αν είστε μαζόχας που θέλετε να έχετε άποψη, όπως, αχέμ, εγώ), είναι να είστε ανδρική καφροπαρέα, με κάμποσο ποπκόρν και πόρωση με τη Milla Jovovich. Άντε, ίσως αν είστε κάτω από 15 να βρείτε και κάτι που να σας αρέσει. Οι υπόλοιποι, αν δεν έχετε κατάλληλη παρέα για να σχολιάσετε (και να γελάσετε με) τα τεκταινόμενα, θα πλήξετε. Είναι εντελώς ασύνδετη, με πλοκή που αφήνει πολλά αδικαιολόγητα και δεν πείθει ούτε στο ελάχιστο και σκηνές δράσης που θα μπορούσαν να ντύσουν ένα βιντεοκλίπ -αλλά όχι μια ολόκληρη ταινία, αφού τα εφέ καταντούν κουραστικά με την αναληθοφάνειά τους. Οι ελάχιστες εντυπωσιακές σκηνές και μερικές οπτικές γωνίες δεν δικαιολογούν το budget της.

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου – exploitation
The Glamorous Life of Sachiko Hanai

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Φανταστείτε το πιο τρελό σε πλοκή anime που μπορείτε. FLCL; Έστω. Φανταστείτε τώρα έναν άνθρωπο που το είδε, κι απογοητεύτηκε με το πόσο straight-forward και “μη τρελή” ήταν η πλοκή του. Και φανταστείτε αυτόν τον άνθρωπο, έχοντας σκοπό να κάνει τον κόσμο πιο ενδιαφέροντα μέσω της παραγωγής ταινιών με θεότρελη πλοκή, να στήνει ένα μυστικό εργαστήριο όπου κάνει πειράματα με την κλωνοποίηση με απώτερο σκοπό να δημιουργήσει τον απόλυτο θεότρελο σεναριογράφο. Κάπως έτσι πρέπει να γεννήθηκε ο Takao Nakano, που έγραψε το σενάριο για το “The Glamorous Life of Sachiko Hanai”. Ή κάπως έτσι θα φανταζόμουν πως γεννήθηκε, αν δεν ήξερα πως μιλάμε για ταινία από την Ιαπωνία, από όπου άνετα μπορεί να βγει μια ιστορία σαν αυτή, και να βρει σκηνοθέτη, ηθοποιούς, και παραγωγό που να θέλουν να την κάνουν πραγματικότητα! Ενδεικτικά πηγαίνετε να διαβάσετε τι έγραψα στο tumblelog, όταν δεν την είχα χωνέψει αρκετά για να αρλουμπολογήσω για το νόημά της.

Ανήκει στο είδος των pinku films, δηλαδή ιαπωνικών softcore πορνογραφικών ταινιών, αλλά εγώ την έμαθα ως “ιαπωνικό cult αριστούργημα”, και είναι εύκολο να καταλάβεις γιατί: τα εφέ είναι τόσο τραγικά που μόνο ως τέτοιο θα μπορούσε να έχει επιτυχία. Κατά τα άλλα, θα μπορούσα να πω πως είναι και μια αντιπολεμική ταινία που γυρίστηκε υπό τη σκιά και το φόβο της αμερικανικής ηγεμονίας του κόσμου από τον George Bush Jr., που δεν ντρέπεται να παρενοχλήσει σεξουαλικά εξ’αποστάσεως την πρωταγωνίστρια (βλ. φωτό), που έτσι γίνεται σύμβολο όλου του κόσμου που υπομένει τις ορέξεις του, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω αν θα είχα δίκιο. Το μόνο που ξέρω είναι πως γέλασα με την καρδιά μου. Α, και προειδοποίηση (αν δεν το καταλάβατε από την περιγραφή του όρου “pinku”): πέφτει κάμποσο μήσι, που αν και δεν δείχνει τίποτα το explicit, αυτά που υπονοεί είναι αρκετά potent ώστε να μη χρειάζεται να φανεί τίποτα.

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου – σινεφίλ
Cashback

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Φοιτητής καλών τεχνών χάνει τον ύπνο του μετά το χωρισμό του, κι αποφασίζει να πιάσει δουλειά στη νυχτερινή βάρδια του τοπικού σουπερμάρκετ. Εκεί αφήνει την φαντασία του να οργιάζει, ενώ του τραβάει την προσοχή μια συνάδελφος.

Από τις ταινίες της εβδομάδας, αυτή σίγουρα είναι η πιο αποκαλυπτική από άποψης γυμνής σάρκας. Ταυτόχρονα είναι όμως και η πιο τρυφερή και λιγότερο χυδαία, και σίγουρα η πιο απολαυστική. Είχα δει και την πρωτότυπη μικρού μήκους, με τους ίδιους ηθοποιούς και σκηνοθέτη (που ενσωματώνεται πλήρης στην μεγάλου μήκους που σχολιάζω εδώ), και μου άρεσε η αισθητική της, οπότε μου τράβηξε την προσοχή η είδηση ότι θα επαυξηθεί.  Σε σχέση με το πρωτότυπο, η ατμόσφαιρα είναι αυτούσια, αλλά έχει προστεθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα εμβάθυνση στην ψυχολογία και στον τρόπο σκέψης του πρωταγωνιστή, ενός καλλιτέχνη με βαθύ θαυμασμό για το γυναικείο σώμα. Επίσης ενισχύεται το ρομαντικό σκέλος της ιστορίας, που απλώς αναφέρονταν στην αρχική μορφή της, και γίνεται κεντρικός άξονας της ταινίας. Βάρος δίνεται επίσης και στο όνειρο του πρωταγωνιστή να γίνει επιτυχημένος ζωγράφος. Συνολικά μια πολύ συμπαθητική ταινία, που προσωπικά μου προσέφερε μια απολαυστική βραδιά.

• Χρειάζεται λίγο λασκάρισμα αυτό το πρόγραμμα. Να το κάνω λίγο πιο ελαστικό και να θεσπίσω κάποιου είδους διάλειμμα ίσως, όπως αυτό που έκανα όταν πήγα Ναύπλιο.
• Συνειδητοποιώ πως ψιλο-βαριέμαι τις ταινίες τρόμου. Λέω στο εφ’εξής να αφιερώσω το τμήμα που τους αναλογεί σε παραγωγές αποκλειστικά splatter και λοιπού horror-exploitation. Ίσως να κάνω μια εξαίρεση για καμμιά ζομπο-ταινία, που είναι και της μόδας τώρα τελευταία.
• Όμοια, οι ταινίες μυστηρίου και noir είναι βαρετές αν τις βλέπεις μόνος σου. Λέω να τις διώξω από το πρόγραμμα και να τις κρατήσω για όταν βρω παρέα.
• Ανακάλυψα πως λατρεύω τις γερμανικές ταινίες του μεσοπολέμου (το wikipedia ονομάζει την περίοδο Weimar Germany, το οποίο είναι περίπου τόσο ηλίθιο όνομα όσο και το να λέμε Ναυπλιώτικη Ελλάδα και να εννοούμε την περίοδο του Καποδίστρια). Fritz Lang γούσταρα ήδη, Wiene τώρα έμαθα, και η λίστα με σημαντικές ταινίες της περιόδου (εξπρεσσιονιστικές οι περισσότερες) με ενθουσιάζει!
• Επίσης συνειδητοποίησα πως γουστάρω exploitation και b-movie ταινίες. Να’στε σίγουροι πως στο μέλλον η λίστα θα περιλαμβάνει κι άλλες τέτοιες.
• Όταν έλεγα “σινεφίλ”, είχα στο μυαλό μου και φεστιβαλικές (από εκείνες που σαρώνουν σε φεστιβάλ και πατώνουν σε αίθουσες), τις οποίες κατέληξα να αγνοήσω εντελώς. Εφ’εξής θα βλέπω εναλλάξ, μία παλιά και μία πρόσφατη (την επόμενη βδομάδα ίσως), για να βολέψω κι αυτές κάπου.
• Υπάρχουν και κάμποσες μη φεστιβαλικές πρόσφατες ταινίες που δεν έχω δει, και με φωνάζουν παραπονιάρικα από τη στοίβα με τις ταινίες. Για παράδειγμα, δεν έχω δει το Bourne ακόμα -κανένα από τα τρία. Κάτι πρέπει να κάνω και γι’αυτό.
• Καλός ο ασιατικός κινηματογράφος, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως του αξίζει μια κατηγορία μόνος του. Θα το αναδιαμορφώσω κι αυτό.

Με αυτά τα συμπεράσματα λοιπόν, αναδιοργανώνω τη βδομάδα μου ως εξής: μία ημέρα splatter/horror-exploitation, μία ημέρα exploitation σκέτο, μία ημέρα σινεφίλ (εναλλάξ πρόσφατες και παλιές -προ του ’80- παραγωγές), μία ημέρα επιστημονική και μη φαντασία και, τέλος, δύο ημέρες free-for-all, anything goes, ό,τι να’ναι. Το σκεπτικό είναι στις anything goes ημέρες να βολέψω και τις blockbuster-ιές που δεν έχω δει, καθώς και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει.

Α, επίσης, έβγαλα τον ασιατικό κινηματογράφο από τις κατηγορίες, αλλά προς αντικατάστασή του έχω την εξής πρόκληση στον εαυτό μου: τουλάχιστον μία από τις ταινίες που θα δω (οποιασδήποτε κατηγορίας), θα είναι σε γλώσσα άλλη από αγγλικά ή γαλλικά. Δε θα είναι δύσκολο να το καταφέρω, απλώς χρειάζομαι κάτι να με υποχρεώσει να το κάνω και να μου ανοίξει τους ορίζοντες (ψήνω ήδη μερικές ρώσικες επιστημονικής φαντασίας που μου τραβήξαν την προσοχή).

Τέλος, για να κάνω την όλη ιστορία λίγο πιο public και ενδιαφέρουσα, επιστρατεύω το tumblr. Στο tumblelog μου λοιπόν θα σχολιάζω άμεσα την ταινία που μόλις έχω δει. Θα έχω και το εβδομαδιαίο round-up post, ίσως με παραπάνω σχολιασμό, αλλά για λίγο παραπάνω αμεσότητα ρίξτε μια βόλτα και προς τα εκεί.

Κυριακή 17 Αυγούστου – Ημέρα Τρόμου
The Black Cat & Das Cabinet Des Dr. Caligari

[ wiki :: imdb || wiki :: imdb ]

Το πρώτο, παρά τις καλές κριτικές του, μου φάνηκε ταινία τρόμου “του σωρού”, από τις πολλές που βγαίνανε στο δεύτερο τέταρτο του προηγούμενου αιώνα. Παίζουν ο Bella Lugosi κι ο Boris Karloff βέβαια, που από μόνοι τους είναι αρκετά τρομακτικές φιγούρες, αλλά από σενάριο και σασπένς δεν παρέχει τίποτα ιδιαίτερο. Με μισή καρδιά λοιπόν, έβαλα να δώ και το γιατρό σαλιγκάρι (για την ακρίβεια καλιγκάρι διαβάζεται :-p), και σοκαρίστηκα αμέσως από τα σκηνικά και την πρωτοποριακή, σαγηνευτική ακόμα και σήμερα, καλλιτεχνική τους άποψη. Υποτίθεται πως λόγω χαμηλού budget, οι παραγωγοί αναγκάστηκαν να βάψουν όλα τα σκηνικά στο χέρι, και να χρησιμοποιήσουν φωτεινά χρώματα αντί για φωτισμό -αλλά η παραμορφωνένη όψη τους είναι δική τους πατέντα που δεν τους επέβαλλε κανείς, και συνέβαλλε σημαντικά στην αρρωστημένη ατμόσφαιρα της ταινίας. Μία ατμόσφαιρα που μου έδινε τη μόνιμη άβολη αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, όπως πρέπει σε ένα θρίλερ, και παρά το ότι είναι βωβή ταινία κατάφερε να δημιουργήσει σασπένς που θα ζήλευαν παραγωγές με πολλαπλάσιο budget και ήχο!

Δευτέρα 18 Αυγούστου – Ημέρα Σινεφίλ
Casablanca

[ wiki :: imdb ]

Και αυτή φιγουράρει, μαζί με τον Πολίτη Κέιν που είδα την προηγούμενη εβδομάδα, σε πολλές λίστες με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, αλλά δεν είναι του ίδιου επιπέδου. Το opus του Welles είναι καλλιτέχνημα, ενώ η Casablanca είναι μια αισθηματική ταινία μαζικής παραγωγής. Παρ’όλ’αυτά, κάθε άλλο παρά “του σωρού” είναι, αφού η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες είναι ικανοποιητικότατες, και το σενάριο, οι χαρακτήρες του, και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους είναι εξαιρετικά, κι ας πέφτει σε αρκετές κλισέ παγίδες. Το τέλος δε, ακριβώς όσο happy χρειάζεται να είναι, την κάνει μια ταινία που βλέπεται πολύ άνετα, και με έναν αέρα ποιότητας που την κάνει να ξεχωρίζει.

Τρίτη 19 Αυγούστου – Ημέρα Noir
Klute &  Ascenseur pour l’Echafaud

[ wiki :: imdb || wiki :: imdb ]

Το Klute πάλι ο αδερφός μου ήταν που ήθελε να το δει. Πρέπει να σταματήσω να τον ακούω αυτόν τον άνθρωπο. Δεν είναι άσχημη ταινία, αλλά δίνει πάρα πολύ βάρος στην ψυχολογία των χαρακτήρων, τόσο ώστε το “μυστήριο” που καλείται να λύσει ο ομώνυμος πρωταγωνιστής, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Ωστόσο, είναι πολύ καλό στους χαρακτήρες του και στην αποτύπωση των συναισθημάτων τους, και του αξίζουν αρκετοί πόντοι γι’αυτό. Απλώς είναι λίγο αργό για τα γούστα μου.
Το “Ασανσέρ για Δολοφόνους” τώρα, είναι κι αυτό μια αρκετά συμπαθητική ταινία, αλλά κατάντησε να με ενοχλεί. Ο λόγος είναι πως ενώ είναι πολύ καλοφτιαγμένη, και με ιδιαίτερα καλό jazz soundtrack απ’τον Miles Davis, ο δημιουργός κάνει ό,τι μπορεί για να μη συμπαθήσεις τους χαρακτήρες του. Όλοι τους είναι εγκληματίες και καθάρματα και κανείς δεν μπορεί να γίνει αρεστός, δε βρίσκεις κανέναν με τον οποίο να ταυτιστείς, κι έτσι καταλήγει να αποπνέει μια διδακτική διάθεση (“μην κάνετε εγκλήματα παιδιά, ποτέ δεν αξίζει”). Πολλές ταινίες της εποχής έχουν αυτό το στυλ, με τους εγκληματίες να μη νικάνε ποτέ (στο πρωτότυπο Ocean’s Eleven, του 1960, τα λεφτά καίγονται και οι πρωταγωνιστές καταλήγουν στην ίδια θέση που ήταν και στην αρχή), αλλά εδώ νομίζω παράγινε.

Τετάρτη 20 Αυγούστου – Ημέρα Exploitation
Coffy

[ wiki :: imdb ]

Ακόμη μια αρκετά ικανοποιητική ταινία σε αυτήν την κατηγορία. Ανήκει στο υποείδος του Blaxploitation (που σημαίνει πολλοί αφροαμερικανοί στο καστ), και είναι μια ιστορία εκδίκησης από μια γυναίκα που δε γουστάρει να βλέπει ανθρώπους να ποδοπατάνε άλλους ανθρώπους. Μ’άρεσε ιδιαίτερα το συνωμοσιολογικό σενάριο, αφού μου θύμισε comic τύπου Modesty Blaise κλπ που διάβαζα μικρός σε συνέχειες στις καθημερινές σουηδικές εφημερίδες. Όσοι δεν είχατε την τύχη να μεγαλώσετε στο ίδιο περιβάλλον με εμένα, μπορείτε να παίξετε το εξαιρετικό XIII, βασισμένο στο ομώνυμο comic, για να πάρετε μια ιδέα τι ατμόσφαιρα εννοώ (τα αντίστοιχα comic, εκτός από τις ακριβές hardcover επανεκδόσεις, είναι κάπως δυσεύρετα). Κατά τα άλλα, κλασσικά γυμνό, δράση και βία, σε ψυχαγωγικό κοκτέιλ.

Πέμπτη 21 Αυγούστου – Ημέρα Επιστημονικής Φαντασίας
Invasion of the Body Snatchers

[ wiki :: imdb ]

Έχουν βγει τρεις ταινίες βασισμένες στην ίδια ιστορία. Επέλεξα, για ιστορικούς λόγους, να δω την πρώτη, του 1956. Η ηλικία της είναι δυστυχώς φανερή, χάρη στα πεπαλαιωμένα στερεότυπα χαρακτήρων της και την, στο πρώτο μισό, άνευ φαντασίας σκηνοθεσία. Ιδιαίτερα με ενόχλησε το ότι όλες οι γυναίκες παρουσιάζονται σαν αβοήθητα και τρομοκρατημένα πλάσματα, που ο στιβαρός άνδρας σύντροφός τους καλείται να προστατέψει (θέλω να πιστεύω πως σε περίπτωση πραγματικής εισβολής από εξωγήινους, δε θα χρειαστεί να τα κάνουμε όλα μόνοι μας!). Το δεύτερο μισό της ταινίας ωστόσο (όταν η συνωμοσία αποκαλύπτεται κι αρχίζει το κυνηγητό) έχει περισσότερο ενδιαφέρον, με καλό χτίσιμο σασπένς και παρανοϊκής ατμόσφαιρας, αλλά με ένα απογοητευτικά χαρούμενο τέλος. Υποτίθεται ότι το remake του ’78 διορθώνει κάποια από αυτά τα προβλήματα -ιδώμεν κάποια άλλη βδομάδα φαντάζομαι.

Παρασκευή 22 Αυγούστου – Ημέρα Ασιατικού Κινηματογράφου
Οι Επτά Σαμουράι

[ wiki :: imdb ]

Έχω πει παλιότερα ότι πιστεύω πως ο Kurosawa είναι ο προπάτορας όλων των στοιχείων στα anime που αγαπάμε και λατρεύουμε, κι αυτό είναι έκδηλο και στο magnum opus του, τους Επτά Σαμουράι. Όλοι οι χαρακτήρες είναι ένας κι ένας, εξαιρετικοί, περίπλοκοι και ιδιαίτερα ενδιαφέροντες, ενώ η ταινία εντυπωσιάζει επίσης με την εξαιρετικά πετυχημένη συνύπαρξη περιπέτειας εποχής, σκηνών μάχης, και κωμικών στιγμών -συνδυασμός που συχνά βλέπουμε σε πετυχημένα anime σήμερα.
Με διάρκεια τρεις ώρες και κάτι είναι αρκετά μεγάλη ταινία, αλλά έχει αρκετό υλικό να διηγηθεί ώστε να μη κουράζει σε κανένα σημείο της, και σε πολλές σκηνές να εντυπωσιάζει κιόλας. Σίγουρα είναι από τις ταινίες που πλουτίζουν όποιον τις δει, κι όχι μόνο γιατί όλοι οι σκηνοθέτες που ακολούθησαν την μιμήθηκαν κατά κάποιο τρόπο (για καλό ή για κακό -το “με μαχαιρώνουν και πέφτω πεθαμένος σε slow motion”, ανάμεσα σε άλλες αφηγηματικές τεχνικές, εδώ την βλέπετε πρώτη φορά).

Πέμπτη 21 Αυγούστου – Bonus Movie
Om Gud Vill / Θεού Θέλοντος

[ imdb :: athinorama ]

Το περίμενα ότι αργά η γρήγορα θα παραβώ κάποιον κανόνα, κι αυτός ο “ένα είδος ανά ημέρα” πήγαινε καρφωτός για πρώτος. Τέλος πάντων, είχα δει το Invasion of the Body Snatchers το μεσημεράκι, οπότε το βραδάκι το είχα χωνέψει αρκετά για να έχω διάθεση να δω και κάτι άλλο, και πήγα στο πανέμορφο θερινό του Άνεσις (πρώην χειμερινός κινηματογράφος, μετά θέατρο και μετά προστέθηκε και το θερινό) να δω το “Θεού Θέλοντος”. Με ιντρίγκαρε το γεγονός ότι είναι σουηδική σινεφίλ, σπάνιο είδος για παραγωγές από τη δεύτερη πατρίδα μου. Καλά, άντε, με ιντρίγκαρε και η Nina Persson, όσο να’ναι, τέτοια μάτια δε μπορείς να τα αγνοήσεις! Αίνυγουαίυ, χαριτωμένη ψιλο-ρομαντική ταινιούλα, που χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό σε συνοδεύει άνετα για μια καλοκαιρινή βραδιά. Αν έχετε όρεξη για κάτι ψαγμένο σε θερινό και βαριέστε τις επανεκδόσεις, τη συνιστώ.

[ official :: imdb :: rt/mc :: wiki ]

Είμαι σίγουρος πως περιμένατε πως ο Σκοτεινός Ιππότης είναι καλό έργο. Αυτό που ίσως δεν περιμένατε είναι το πόσο καλό είναι! Όλοι ακούγαμε για την εντυπωσιακή ερμηνεία του Heath Ledger, πόσοι ήταν προετοιμασμένοι για τον Aaron Eckhart όμως; Πόσοι περίμεναν ότι η straight-forward πλοκή του Batman Begins θα έδινε τη θέση της σε αυτό το μεγαλοπρεπές τερατούργημα συγκρούσεων κι εχθροτήτων; Ή ότι το υποβλητικό μουσικό θέμα των Hans Zimmer και James Newton Howard θα εξελίσσονταν σε αυτή τη μεγαλειώδη υπόκρουση; Λεπτομέρειες έπονται του άλματος.

Ας ξεκινήσω με το πιο πολυσυζητημένο θέμα: ο Joker του Heath Ledger. Η ερμηνεία του αείμνηστου είναι εντυπωσιακότατη, και ο χαρακτήρας που υποδύεται εξ’ίσου εντυπωσιακός. Αυτός ο Joker απέχει έτη φωτός από τον γελωτοποιό των comic και των σειρών, όπως και οποιονδήποτε άλλο “κακό” έχετε δει σε οποιδήποτε άλλο έργο. Είναι pure chaotic evil, αγνή αναρχία και καθαρή καταστροφική μανία, μια παρανοϊκή μορφή που μόνο μια τόσο παρανοϊκή πόλη θα μπορούσε να γεννήσει. Ειλικρινά, τίποτα δε μπορεί να σας προετοιμάσει για αυτόν τον Joker -εκτός ίσως αν περάσετε έναν μήνα κλεισμένοι μόνοι σας σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου ξαγρυπνώντας επίτηδες για να πιάσετε τα επίπεδα παράνοιας που ακούμπησε ο Ledger στην προετοιμασία του για το ρόλο.

Παρά ωστόσο τη μεγαλειώδη ερμηνεία του Ledger, που θα περίμενε κανείς να επισκίαζε την υπόλοιπη ταινία, το συνολικό επίπεδο του έργου είναι τέτοιο ώστε ο Joker να είναι απλώς ένα από τα πολλά βέλη της φαρέτρας της συνεργασίας των αδερφών Christopher και Jonathan Nolan στη σκηνοθεσία και στο σενάριο αντίστοιχα. Ένα ακόμα τέτοιο βέλος είναι ο Aaron Eckhart, που υποδύεται το χαρισματικό “λευκό ιππότη” της Gotham City, τον αδιάφθορο εισαγγελέα Harvey Dent. Όσοι ανατρίχιασαν ήδη όταν είδαν το όνομα του χαρακτήρα στα πρώτα virals ξέρουν τι να περιμένουν -νομίζουν. Διότι κι εγώ ήμουν ανάμεσα στους “γνώστες”, και μειδίαζα όταν άκουγα τους φίλους μου (που δεν έχουν τόσο καλή σχέση με τα comic) να κάνουν υποθέσεις, αλλά το μέγεθος του τι έπαθε ο δύσμοιρος λειτουργός, και η πειστικότατη ερμηνεία του ηθοποιού από το “γεγονός” και μετά, ξάφνιασε ακόμα κι εμένα. Και το απόλυτα ταιριαστό τέλος με εντυπωσίασε όσο λίγα.

Πέρα από τις ατομικές ερμηνείες, πολύ σημαντικό τμήμα της ταινίας είναι οι συγκρούσεις των χαρακτήρων και των αρχών τους: ο απόλυτα αναρχικός, χαοτικός τρόπος σκέψης του Joker συντροφεύεται κι αντιμάχεται ταυτόχρονα τις ανορθόδοξες τακτικές του Batman, ενώ ο αδέκαστος εισαγγελέας είναι προφανώς ενοχλητικός στον αδίστακτο κακοποιό που αναλαμβάνει το ρόλο του διεφθορέα του. Οι παραδόπιστοι και συντηρητικοί μαφιόζοι αντιμάχονται τόσο την τριανδρία των Batman, Gordon και Dent που κοντεύουν να εξοντώσουν τα κυκλώματά τους στην πόλη, όσο και τον νεοφερμένο κι απρόβλεπτο μακιγιαρισμένο κλόουν που γελά σε οποιαδήποτε απόπειρα ελέγχου της κατάστασης κι από τις δύο πλευρές του νόμου. Οι συγκρούσεις, διαπροσωπικές όσο κι ενδοπροσωπικές, κλιμακώνονται, και κανείς δεν μπορεί να αποποιηθεί των ευθυνών του, καθώς οι πρωταγωνιστές συνειδητοποιούν πως θα πρέπει να αγνοήσουν κάποιους κανόνες για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Ταυτόχρονα, εγκληματίες, υπερασπιστές του νόμου, αλλά και απλοί άνθρωποι καλούνται να κάνουν επιλογές που θα καθορίσουν τη ζωή τους -και πολλών άλλων.

Όλα τα παραπάνω, συνδυασμένα με ένα μεγαλειώδες soundtrack, υποβλητική σκηνοθεσία, κι εντυπωσιακές σκηνές δράσης, συνεργάζονται για να πλάσουν την με διαφορά καλύτερη μεταφορά comic σε ταινία -τόσο καλή που θα ήταν άδικο να τη συγκρίνουμε με άλλες μεταφορές, ή με άλλες υπερηρωικές ταινίες, αφού τα ηρωικά βάρη του Batman δε συγκρίνονται με τα “with great power”-blahblah’s του Spiderman, και ο Joker των Nolan και Ledger πατάει κάτω αυτόν των Burton και Nicholson. Συνολικά λοιπόν, είναι μια ταινία που δε θέλετε να χάσετε. Πρόκειται για εμπειρία που θα μείνει μαζί σας για πολύ καιρό μετά τη θέαση.

[ official :: wiki :: imdb :: rt/mc ]

Ξεκινάει τίγκα cheesy και συνεχίζει τίγκα cheesy, αλλά από κάποιο σημείο και πέρα απογειώνεται και γίνεται απολαυστικότατο.

Βασισμένο σε anime του 1960 (Mach GoGoGo, μία από τις πρώτες ιαπωνικές σειρές που έγιναν δημοφιλείς στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο, κι άρα κάτα κάποιο τρόπο της χρωστάμε για το σημερινό μας τρόπο ζωής), η ταινία δεν κρύβει τον παιδικό (ή παλιμπαιδιστικό) προσανατολισμό της. Αυτό είναι που αρχικά ενοχλεί, όταν επί σχεδόν μία ώρα μας δείχνει την ιστορία της οικογένειας Racer (ναι, αυτό είναι το επίθετό τους), χτίζει χαρακτήρες, και βάζει θεμέλια για τη συνέχεια, και το μόνο που φαίνεται να την κρατάει είναι τα εφέ της. Στην avant premiere που πήγα κάμποσοι σηκώθηκαν κι έφυγαν σε αυτό το σημείο. Όσοι μείναμε όμως για τη συνέχεια, ανταμειφθήκαμε και με το παραπάνω.

Ενώ ξεκινάει με διάφορα plot threads σκορπισμένα από δω κι από εκεί, και κάμποσα πράγματα που δεν είσαι σίγουρος πού κολλάνε, από τη στιγμή που η Royalton Industries μπαίνει στο παιχνίδι κι ο Speed Racer μπαίνει στο μάτι του καρτέλ όλα αρχίζουν να δένουν μεταξύ τους. Κι όταν η Race Queen σημαίνει την έναρξη του Crucible έχεις πια μπει στο νόημα, κάθεσαι άνετα κι απολαμβάνεις.

Από το προαναφερθέν ράλλυ και πέρα, όλα λειτουργούν υπέρ της ταινίας: τα αποστομωτικά εφέ (η ταινία γυρίστηκε εξ’ολοκλήρου σε green screen), η χρωματική πανδαισία, οι μάχες εντός κι εκτός οχημάτων (οι εκτός αποτελούν και τον πιο προφανή φόρο τιμής στο genre που γέννησε την ταινία), η ανεβαστική μουσική, και βέβαια η εξτασιαστική ταχύτητα. Και ο παιδικός προσανατολισμός της ταινίας που αρχικά ενοχλούσε, είναι εν τέλει αυτό που την ξεσηκώνει, με ολόκληρη την κινηματογραφική αίθουσα (στην οποία σημειωτόν, δεν είδα ούτε ένα άτομο κάτω από 18 ετών) να σκάει στα γέλια σε αρκετά σημεία. Με άλλα λόγια, ίσως χρειαστεί να αναγκάσετε το ανηψάκι σας να σας συνοδεύσει ως δικαιολογία, αλλά σίγουρα θα ευχαριστηθείτε και οι δύο εξ’ίσου την ταινία!

Το καστ είναι επίσης απολαυστικό, παρ’ότι οι ρόλοι βέβαια δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί, δεν μπορείς πάντως να μη γελάσεις όποτε βλέπεις τη φάτσα του Paulie Litt ως Spritle, ή το φίλο του Chim Chim, τον χιμπατζή sidekick. Ο Roger “Voice of London” Allam από φανατισμένος αντιαμερικάνος τηλεπαρουσιαστής γίνεται διεφθαρμένος καπιταλιστής και είναι εξ’ίσου καλός κακός, ο John Goodman ως Pops Racer (ναι, αυτό είναι το όνομά του) κάνει αισθητή την ογκώδη παρουσία του σε όποια σκηνή κι αν εμφανίζεται, και η Christina “too hot for a family movie” Ricci είναι πανέμορφη και… ε, δε χρειάζεται να είναι και τίποτα άλλο!

Επίσης φαντάζομαι πως ξέρετε ήδη ότι παίζει ο Jack από το Lost, κι άλλωστε το έχει πει όλος ο κόσμος ότι παίζει ο Jack από το Lost, οπότε δε θα σας πω ότι τον Racer X τον παίζει ο Jack από το Lost. Πάντως το όνομά του είναι Matthew Fox, κι όχι “Jack Apotolost”. Α, και ο κορεάτης τραγουδιστής Rain (μετά από αυτό) διευρύνει τους ορίζοντές του παίζοντας έναν ιάπωνα racer.

Συνολικά, αν ξεπεράσετε το σκόπελο στην αρχή της ταινίας, είναι διασκεδαστική όσο λίγες, και οι δημιουργοί των Matrix εγγυώνται οπτικά εφέ που δρουν σαν ένεση καθαρής ζάχαρης απ’ευθείας στο οπτικό σας νεύρο. Προσωπικά πάντως, όταν σε μερικά χρόνια θα τη δείχνουν τα μεσημέρια του Σαββάτου στα κανάλια, θα τη ξαναδώ χαλαρά.

[ wiki :: official :: imdb :: trailer ]

Ποιητική ταινία επιστημονικής φαντασίας που μαγεύει με τις πανέμορφες εικόνες της και την αλληγορική πλοκή της.

Αν ο Hayao Miyazaki στη Δύση θεωρείται ο Παραμυθάς της Ιαπωνίας, ο Makoto Shinkai, αν και λιγότερο γνωστός, πρέπει να θεωρηθεί ο ποιητής της. Και στο Hoshi no Koe, την μικρού μήκους animation ταινία που έφτιαξε μόνος του στο “μηλάκι” του με τις φωνές του εαυτού του και της κοπέλας του, αλλά και εδώ, στην πρώτη του μεγάλου μήκους και προϋπολογισμού προσπάθεια, δείχνει μια ονειροπόλο διάθεση που, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ιαπωνικές παραγωγές (με παράδοση στα “περίεργα”), σπάνια συνδυάζεται με πλοκή που βγάζει νόημα.

O Shinkai επιτυγχάνει εκεί που έχουν αποτύχει πολλοί: έχει φτιάξει μια ταινία που μπορεί να ιδωθεί εξ’ ίσου με στεγνό “κλινικό” βλέμμα, αγνοώντας εντελώς υποδόρια νοήματα και υποννοούμενα, όσο και με ποιητική διάθεση που βλέπει μόνο αυτά. “Κλινικά” είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία επιστημονικής φαντασίας, με παράλληλα σύμπαντα, κβαντική θεωρία, και πιστευτά γεωπολιτικά παιχνίδια που μας γνωστοποιούνται μέσω των αποσπασμάτων ειδήσεων κι εκτάκτων δελτίων που βλέπουμε.

Τα συναισθήματα των χαρακτήρων δίνονται με πολύ αποτελεσματικό τρόπο, και ο θεατής τους νιώθει κοντά του, και ταυτίζεται με τις επιθυμίες τους. Όταν οι πρωταγωνιστές παρατούν την προσπάθεια, ο ένας τους πηγαίνει στο Τόκυο όπου εργάζεται σε ερευνητικό κέντρο -περνάει τη ζωή του φυσιολογικά, αλλά μερικές ημέρες που ο καιρός το επιτρέπει και μπορεί να δει τον Πύργο που ονειρευόταν να φτάσει, τον κυριεύει μια μελαγχολία που επηρεάζει και τον θεατή.

Σε βαθύτερο τώρα επίπεδο, ο παραλληλισμός με τα όνειρα και την αναζήτησή τους είναι σχεδόν προφανής. Ο Shirakawa παρατάει την προσπάθεια, αλλά ο Πύργος δεν σταματάει να τον στοιχειώνει. Ορθώνεται αγέρωχος στον ορίζοντα και τρυπάει τον ουρανό, τον καλεί να επιστρέψει. Θα μπορούσα βέβαια να συνεχίσω να αναλύω, αλλά προσωπικά μου άρεσε που έβγαλα τα δικά μου συμπεράσματα από την ταινία, και νομίζω πως θα αφήσω κι εσάς να βγάλετε τα δικά σας.

Συνολικά, πρόκειται για μια πανέμορφη ταινία, υπέροχα σκηνοθετημένη και με σαγηνευτική εικαστική προσέγγιση, με ένα αρκετά ενδιαφέρον και ρομαντικό (όχι με την έννοια του ρομάντζου, αλλά με αυτήν του ονειροφόρου ταξιδιού) σενάριο που είμαι σίγουρος πως θα απολαύσετε.

[ wiki :: imdb :: trailer :: mftm ]

Απολαυστικά εκκεντρική και πανέμορφα σκηνοθετημένη.

Ο αγαπημενότερός μου κορεάτης όλων των εποχών ξαναχτυπά. Η ταινία, που βγήκε το 2006 και που μέχρι πριν μερικές εβδομάδες προέβαλε το Άστυ μοναχό του σε όλη την Αθήνα, είναι μια ρομαντική κομεντί, φαινομενικά εντελώς ξένη προς το στυλ του σκηνοθέτη Park Chan-wook. Θυμίζω πως μιλάμε για τον σκηνοθέτη που μας έδωσε την Τριλογία της Εκδίκησης, και τη γέμισε σπλάτερ, κομμένα μέλη, και γενικά ακραία βία.

Καμμία σχέση, με άλλα λόγια, με τις χαζοχαρούμενες καταστάσεις που περιγράφει εδώ. Οι τρόφιμοι του τρελοκομείου, σαν μικρά παιδιά, ζουν στον κόσμο τους και με τους δικούς τους κανόνες, κι αυτό κάνει την ταινία χαριτωμένη και απίστευτα συμπαθητική. Όσο διασκεδαστικό είναι αυτό όμως, όπως όταν μία εκ των ενοίκων φοράει τις μάλλινες κάλτσες της και τις τρίβει μεταξύ τους, πεπεισμένη πως την βοηθούν να πετάει, γίνεται τραγικό όταν βλέπουμε και τι ζημιά τους προκαλεί η κατάστασή τους: η πρωταγωνίστρια αρνείται να φάει οτιδήποτε, αφού πιστεύει πως η ανθρώπινη τροφή θα χαλάσει τον μηχανισμό της.

Ωστόσο, αυτή είναι όλη κι όλη η δραματική νότα που υπάρχει στην ταινία, που επαρκεί πάντως για να της δώσει ενδιαφέρον. Το υπόλοιπο είναι αγνή κι αμόλυντη τρέλα, που σε σημεία ακουμπάει ρομαντικότητα επιπέδου Amelie, ενώ σε άλλα πιάνει τα σκοτεινά επίπεδα των υπόλοιπων δημιουργιών του σκηνοθέτη, αλλά παραμένει πάντα παιχνιδιάρικο και πολύ, πολύ διασκεδαστικό. Οι χαρακτήρες επίσης είναι απολαυστικοί όλοι τους, από τον μέχρι αηδίας ευγενικό τζέντλεμαν ως τη σεμνότυφη ονειροπόλο τραγουδίστρια.

Και η όλη συνταγή δένει θεσπέσια με την σκηνοθεσία του Park Chan-wook, που έχει σαγηνεύσει από τον Quentin Tarantino μέχρι τη κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ των Καννών, και με δίκαιη αιτία. Οι εικόνες που παραθέτω στο post είναι μικρό δείγμα αυτών που απαρτίζουν την ταινία, και είναι όλες τους χάρμα οφθαλμών. Βοηθάνε σημαντικά οι εκφραστικότατοι κι εξαιρετικοί ηθοποιοί, και βέβαια τα εφέ που χαρακτηρίζουν όλες τις υψηλού προϋπολογισμού ασιατικές παραγωγές (και μερικές χαμηλού προϋπολογισμού). Όλα μαζί συνθέτουν μια ταινία που σίγουρα συνιστώ για δύο ευχάριστες ώρες!