Btw, νομίζω ότι το ολοκαίνουριο γυαλιστερο wordpress blog σου χρειάζεται κάτι σαν κι αυτό, ώστε να μπορούμε να κάνουμε πιο άνετα τέτοιες συζητήσεις στο μέλλον.

Show ▼

Τι μου άρεσε; Καταρχάς η οικοδόμηση του love story ανάμεσα στον μοναχικό Oskar και την τραγική βαμπιρέσσα Eli. Η σεναριακή ιδέα είναι πρωτότυπη, αλλα και η παρουσίαση είναι εξαιρετική, με την κάθε σκηνή να χτίζει επάνω στην προηγούμενη και τους πρωταγωνιστές να εξωτερικεύουν έναν κόσμο συναισθημάτων με κάθε κουβέντα και κάθε βλέμμα τους. Από τις πιο συγκινητικές στιγμές, εκείνη που οι δύο ανήλικοι ήρωες, γυμνοί κάτω από το σεντόνι -τέτοιες σκηνές με κάνουν περήφανο που είμαι ευρωπαίος- ξεγυμνώνουν την ψυχή τους ο ένας στον άλλο. Έπειτα, μου άρεσε η ρεαλιστική κινηματογράφική ματιά, με την κάμερα σε ρόλο αποστασιοποιημένου παρατηρητή να καταγράφει σχεδόν πάντα από απόσταση και το μοντάζ να αφήνει το χρόνο να κυλά φυσιολογικά χωρίς να τον συμπιέζει και χωρίς να κόβει τις σιωπηλές σκηνές. Η “ρεαλιστικοποίηση” του fantasy είναι γενικότερη τάση σε σινεμά και τηλεόραση σήμερα, αλλά πρώτη φορά βλέπω εδώ τόσο έντονα νατουραλιστική αφήγηση μιας fantasy ιστορίας και αυτό θεωρώ ότι είναι και το ειδοποιό χαρακτηριστικό του Let the right one in.

Από εκεί και πέρα, το δυνατό χαρτί της ταινίας είναι ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη αδυναμία της: ο Oskar και η Eli είναι τόσο συναρπαστικοί χαρακτήρες και η ιστορία τους τόσο δυνατή, ώστε επισκιάζονται όλες οι δευτερεύουσες πλοκές της ταινίας, που καταντούν νεκρό βάρος. Κάθε φορά που η δράση απομακρυνόταν από τους δύο πρωταγωνιστές, με έπανε χασμουρητό και ανυπομονησία για την επόμενη σκηνή που θα τους ξαναδούμε μαζί. Και εδώ νιώθω ότι η ταινία είχε ένα άλυτο πρόβλημα να αντιμετωπίσει: οι δευτερεύουσες πλοκές ήταν απαραίτητο να συμπεριληφθούν για την κατανόηση της πλοκής, αλλά μην αποτελώντας το κέντρο βάρους της ιστορίας, προσεγγίζονται αποσπασματικά και φευγαλέα, και ως εκ τούτου αποτυγχάνουν να λειτουργήσουν στο συναισθηματικό επίπεδο. Το χειρότερο είναι ότι ακριβώς επειδή η ταινία δεν έχει τα περιθώρια να αφιερώσει πολύ χρόνο στις παράπλευρες ιστορίες της, αφήνει να δημιουργηθούν τρύπες στη συνοχή της. Μία τέτοια τρύπα στο σενάριο με ενόχλησε ιδιαίτερα: Show ▼

Στις “σεναριακές τρύπες” ας συμπεριληφθεί και η απουσία ενός συνεκτικού backstory για την Eli.

Συνολικά όμως, παρά τις αδυναμίες του, το Let the right one in είναι μια πολύ ξεχωριστή, πολύ γοητευτική ταινία, που συστήνεται ένθερμα και από εμένα. Σοβαρα όμως, το να την χαρακτηρίζουμε θρίλερ νομίζω ότι προδίδει το πνεύμα της. Δεν είναι τρομαχτική. Είναι σκοτεινή, είναι μελαγχολική, είναι ωμή και έχει αρκετό διάσπαρτο gore, αλλά δεν υπάρχει ούτε μυστήριο σχετικά με την πραγματική φύση της Eli, ούτε περιρρέουσα αίσθηση απειλής, ούτε διάθεση να παίξει η ταινία με τα επίπεδα αδρεναλίνης του θεατή.

Α, και μια μικρή απορία… Ο Neil Gaiman έχει ψυχή; Υπέθετα ότι θα την έχει πουλήσει / ανταλλάξει ως τώρα σε κάνα δευτεροκλασσάτο δαιμόνιο για τίποτα… Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά πέρασα πάρα πολλά χρόνια να λατρεύω μέχρι και τις πατημασιές του στο χώμα που πατούσε, στην εφηβεία μου, για τις απανωτές απογοητεύσεις που με τάισε μετά. Τέσπα. Αναμένουμε το Coraline, και ελπίζουμε ότι θα γ…, όπως του αξίζει, άλλωστε. Την other mother μου μέσα.