// April 19th, 2008 // 5 Comments » // games
Διάβαζα, που λέτε, το blog Click Nothing, που γράφει ένας επαγγελματίας game designer, και συγκεκριμένα τα αρχεία των παρουσιάσεων που έκανε στo Game Design Conference 2008 (εδώ, για να μην ψάχνετε). Ακουμπάει το θέμα του immersion (που το λεξικό μου μεταφράζει ως εμβύθιση, και δεν μου αρέσει -αν και δεν είναι τελείως λάθος), δηλαδή την ικανότητα ενός παιχνιδιού να σε απορροφήσει, να σε βάλει στον κόσμο του, και να σε κάνει να νιώσεις τα συναισθήματα που θα σου έδινε και μια ταινία με το ίδιο θέμα, αλλά με πολύ πιο έντονο τρόπο. Να σε κάνει να ζήσεις αυτά τα συναισθήματα, να ζήσεις αυτές τις καταστάσεις, και να ζήσεις την ιστορία που σου διηγείται το παιχνίδι.
Και με έβαλε σε σκέψεις. Θυμήθηκα τα παιχνίδια που έπαιζα μικρός, κάτι side-scrollers, άντε κι ένα North and South για μια δόση στρατηγικής, σε εκείνα τα αρχαία τα Amiga (ήταν η εποχή που κάθε γωνιακό μαγαζί είχε κι ένα δωμάτιο με υπολογιστές και σε άφηνε να παίζεις επί πληρωμή -αναρωτιέμαι, τι απέγιναν εκείνα;), κι απόρησα από το πόσο έχουν εξελιχθεί πλέον τα παιχνίδια. Τα πρώην side-scrollers έχουν γίνει τρισδιάστατα shoot-em-up’s και τα turn-based παιχνίδια στρατηγικής έχουν εξελιχθεί σε real-time διαστημικούς πολέμους τέτοιας περιπλοκότητας που είναι σαν στο πέτρα-ψαλίδι-χαρτί να έχουν προστεθεί εκσκαφείς, φωτιές, σουγιάδες, νανο-ρομπότ, λέηζερ ποζιτρονίων, και όλα τα gadgets που καταχωρήθηκαν προχτές στο ιαπωνικό Patent Office.
Αλλά σε αυτό το post δε θέλω να αναφερθώ στην, εντυπωσιακή αναμφισβήτητα, τεχνολογική εξέλιξη των παιχνιδιών. Αντίθετα θα αναφερθώ στην εξέλιξη του ίδιου του gameplay και αυτήν που επέφεραν τα παιχνίδια στην τέχνη της αφήγησης. Στην πορεία αυτή των παιχνιδιών εντόπισα πέντε που για μένα αποτελούν σταθμούς, που έθεσαν θεμέλια για αυτό που αποκαλούμε immersion, για την εμπειρία που μας δίνεται όταν παίζουμε ένα σύγχρονο παιχνίδι. Τα παρουσιάζω εδώ σε, κατ’εμέ, αντίστροφη σειρά σημαντικότητας.
(more…)
