// October 30th, 2007 // No Comments » // series
Ουσιαστικά το πρώτο μη αυτοτελές επεισόδιο, βρίσκει τη Honey να ντύνεται νοσοκόμα και cheerleader! (Και μαραθωνοδρόμος, αλλά αυτό δε μας απασχολεί.) Έχουμε και λέμε: schoolgirl [X], gambling queen [X], cowgirl [X], nurse [X], cheerleader [X], μένουν race queen [ ], police officer [ ], BDSM mistress [ ], κ.ά.
[ torrent ]
// October 28th, 2007 // No Comments » // Uncategorized
Με μία μέρα καθυστέρηση, αλλά αφού παρέδωσα επιτέλους το draft της πτυχιακής με μόνο αυτήν την απώλεια, χαλάλι! 
mood: ενθουσιώδης -κι όμως! Είχα καιρό να παίξω με κονσόλα και κέλυφος κλπ, και το homework του Δελή που μου έδωσε την ευκαιρία μου έφτιαξε τη διάθεση!
βλέπω: υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη δω τίποτα μέχρι να παραδώσω το draft της πτυχιακής (γι’αυτό και δεν έχω ανεβάσει κανένα review ακόμα), αλλά από σήμερα θα το λιώσω.
ακούω: She – [Pioneer] Pioneer (warning, chiptunes might cause ear bleeding! :-p Αν παρ’όλ’αυτά γουστάρετε, έχει περισσότερα εδώ, και το site του συγκροτήματος είναι εδώ)
[audio http://www.shemusic.org/music/pioneer/03_she%20-%20Pioneer.mp3]
διαβάζω: Το περιβάλλον προγραμματισμού Unix, Kernighan, Brian W., Pike, Rob
// October 27th, 2007 // No Comments » // Uncategorized
Ω ναι, για πρακτικό κουβάλημα:
Και παρεμπιπτόντως δίνει δώρο την γερμανική ταινία “Η Πτώση“, με θέμα τις τελευταίες ημέρες του Χίτλερ.
// October 24th, 2007 // No Comments » // comics
Η Faith Erin Hicks τελείωσε επιτέλους το Zombie’s Calling, και για μας που προτιμούμε τα comic μας διαδικτυακά και δωρεάν, αυτό είναι καλό γιατί σημαίνει πως έχει πλέον χρόνο να ασχοληθεί με το Ice: έξι νέες σελίδες έβγαλε χθες!
Το artwork ίσως δεν εντυπωσιάζει όσους έχουν συνηθίσει σε Michael Turner και λοιπούς, αλλά σας υπόσχομαι πως είναι πολύ πιο καλογραμμένο από το Witchblade!
// October 24th, 2007 // 6 Comments » // games
ή “How I learned to start worrying and love the weighted companion cube” (reference που δε θα πιάσει κανείς, αλλά δε βαριέσαι).
Αν ο μισάνθρωπος Yahtzee του Zero Punctuation (The Escapist Magazine) λέει ότι του αρέσει, πρέπει να είναι πολύ καλό, σκέφτηκα. Όταν το είπα αυτό, είχα ακόμα την εντύπωση πως είναι “απλά ένα παιχνίδι με γρίφους”, κι αποφάσισα ένα πρωί να το βάλω να δω τι παίζει. Δυόμιση ώρες αργότερα το είχα τερματίσει, και αναρωτιόμουν φωναχτά “πόσο πιο έπος μπορεί να γίνει ένα παιχνίδι;!;”. Μετά άρχισαν τα credits, και πήρα την απάντησή μου!
// October 22nd, 2007 // No Comments » // series
Το 3ο επεισόδιο αφηγείται την ιστορία της Chisame Hasegawa, την οποία βρήκα βαρετή στο manga και βέβαια δεν με εντυπωσίασε ούτε στη σειρά.
[ torrent ]
// October 21st, 2007 // No Comments » // film
Αφοπλιστικά αυθεντική αυτοβιογραφία, και μια απολαυστική ταινία.
// October 20th, 2007 // No Comments » // Uncategorized
mood: κουρασμένος
βλέπω: hm, τίποτα βασικά, εκτός από τις εβδομαδιαίες σειρές μου
ακούω: Henryk Górecki, Symphony No. 3, Opus 36, Συμφωνία Θλιβερών Τραγουδιών (Symfonia pieśni żałosnych – Symphony of Sorrowful Songs), mvmt III: Lento – Cantabile – Semplice
εκτέλεση: London Sinfonietta υπό τον David Zinman, με soprano τη Dawn Upshaw
διαβάζω: ls.c & memory mapping (homework >_>)
series of the week: Dragonaut: The Resonance
// October 19th, 2007 // 2 Comments » // series
[ torrent ]
Πολύ καλύτερο από το (εισαγωγικό) πρώτο επεισόδιο, αλλά συνεχίζει ακόμα να βάφει την Αθήνα με χρώματα που δεν μου αρέσουν καθόλου. Δείχνει σκηνές πλήθους και μπετόν από ψηλά, λες και ο μέσος Αθηναίος βλέπει την πόλη του από ελικόπτερο, ή ανυψωμένος δύο μέτρα πάνω από τα κεφάλια όλων όσων τυχαίνει να περνάνε το δρόμο. Αντίθετα το βιβλίο ακολουθεί τον Χαρίτο στις διαδρομές του και περιγράφει μια εξ’ίσου βρώμικη πόλη, αλλά από πολύ πιο κοντά στο έδαφος.
Anyway, όπως περίμενα πήρε μπρος η υπόθεση με την εισαγωγή και νέων χαρακτήρων (και ηθοποιών, κάποιοι από τους οποίους με απογοήτευσαν). Ιδιαίτερα μου άρεσε η Ελένη Κούστα με τους μελαγχολικούς τρόπους της, αλλά τελικά άρχισα να συμπαθώ και το γιατρουδάκο-γαμπρό του Χαρίτου. Αντίθετα ο μουσάτος συνεργάτης του αστυνόμου δεν μου άρεσε καθόλου.
Πλοκή δε σχολιάζω, αφού ακολουθεί πιστά το βιβλίο που έχω διαβάσει και είναι πολύ καλό, οπότε δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω για τίποτα!
// October 19th, 2007 // No Comments » // film
Η νέα ταινία του Roy Andersson, Du Levande, παίζεται από χθες Πέμπτη στους κινηματογράφους (δύο όλους κι όλους στην Αθήνα: Άστυ και Δαναός 1).
[ official :: imdb :: mftm :: athinorama ]
Εγώ την είδα στο φεστιβάλ “Νύχτες Πρεμιέρας”, και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα (τα reviews πάντως λένε πως η προηγούμενη του σκηνοθέτη, Τραγούδια από το Δεύτερο Όρωφο, είναι καλύτερη, αλλά δεν την έχω δει). Απολαυστικά σουρεαλιστική, με μεγαλειώδεις κι επιβλητικές σκηνές, κάθε ένα καρέ αυτής της ταινίας θα μπορούσε να εμφανιστεί σε έκθεση φωτογραφίας και να έχει τους πάντες να το κοιτάνε εκστατικοί και να μιλάνε για φωτισμό, καδράρισμα, ισορροπία, και λοιπά χαρακτηριστικά της ακίνητης εικόνας. Ως ταινία, περισσότερη προσοχή τραβάνε οι διάλογοι, η ηθοποιία των ερασιτεχνών που παίζουν, και βέβαια η βαθύτατη κοινωνική κριτική του Andersson. Όσοι έχουν περάσει έστω λίγο από Σουηδία, θα αναγνωρίσουν τις συμπεριφορές που στην ταινία αποδίδονται ως σουρεαλιστικές, ως τις καθημερινές συμπεριφορές των πιο άχαρων μελών της σουηδικής (αλλά, είμαι σίγουρος, και πολλών άλλων) κοινωνίας. Εν κατακλείδι και για να μην κουράσω, πολύ όμορφη ταινία που περιγράφει τραγικωμικές καταστάσεις της καθημερινής μας ζωής και τις βάφει με ένα μελαγχολικό χρώμα, όπως και τους αρμόζει.
